saleem

saleem

Write on புதன்கிழமை, 10 அக்டோபர் 2018

அ. முஹம்மது கான் பாகவி
அரபி மத்ரசா மாணவச் செல்வங்களே! அரபிமொழி சொல் இலக்கணம் (ஸர்ஃப்), பொருள் இலக்கணம் (நஹ்வு), இலக்கியம் (பலாஃகத்), மொழி (லுஃகா), கிராஅத் மற்றும் தஜ்வீத் (குர்ஆனைச் சீராக ஓதும் கலை), திருக்குர்ஆன் மனனம் (தஹ்ஃபீள்), திருக்குர்ஆன் விரிவுரை (தஃப்சீர்), திருக்குர்ஆன் அறிவியல் (உலூமுல் குர்ஆன்), நபிமொழி தரவியல் (உஸூலுல் ஹதீஸ்), நபிமொழி (ஹதீஸ்), சட்டக்கலை (ஃபிக்ஹ்), நவீனப் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு (ஃபதாவா), கொள்கை (அகீதா), பாகப்பிரினை மற்றும் வாரிசுரிமைச் சட்டம் (மீராஸ்) ஆகிய கலைகள் குறித்தும் அவற்றின் அவசியம் மற்றும் நெளிவுசுளிவுகள் குறித்தும் இதுவரை விவரித்தோம்.
இக்கலைகள் எல்லாம் அரபிக் கல்லூரிகளில் ஓரளவு கற்பிக்கப்படுகின்றன. அரபிக் கல்லூரிகள் முழுக் கவனம் செலுத்தியாக வேண்டிய அதிமுக்கியமான சில கலைகள் உள்ளன. இவை பெயரளவுக்கு நடத்தப்படும்; அல்லது அடியோடு கவனிக்கப்படாமல் இருக்கும்.
அவற்றில் ஒன்றுதான், சீரத்துந் நபி மற்றும் இஸ்லாமிய வரலாறு. முந்தியதைச் சுருக்கமாக ‘சீரா’ என்பர். இது, அண்ணல் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறைக் குறிக்கும். நபிகளாரின் பிறப்பு முதல் இறப்புவரை ஆண்டுவாரியாக அவர்களது வாழ்க்கையை அலசுகின்ற அருமையான சுவைமிக்க கலையாகும் இது.
சீரா - என்றால் என்ன?
‘சீரத்’ எனும் சொல்லுக்கு நடத்தை, வழி, போக்கு, முன்மாதிரி முதலான பொருள்கள் உண்டு. ‘சீரத்துந் நபி’ என்றால், நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கை முறை, நடத்தை, நடவடிக்கை எனப் பொருள். இறுதித் தூதர் முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் நிலைமைகள், குணங்கள், நடவடிக்கைகள், தன்மைகள், வழிகாட்டல்கள் ஆகிய அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய தகவல் களஞ்சியமே சீரா ஆகும்.
சிலர் இப்படியும் இலக்கணம் கூறுவதுண்டு : திருக்குர்ஆனுக்கு, அதன் எல்லா விளக்கங்களுடன் கூடிய முழுமையான முன்னுதாரணமாக விளங்கும் நடமாடும் விரிவுரையே ‘சீரா’ ஆகும். ஆம்! இறைமறையாம் திருக்குர்ஆனை வானவரிடமிருந்து செவிவழியாகக் கேட்டு, நினைவில் நிறுத்தி, தோழர்கள் வாயிலாகப் பதிவு செய்து, சொல்லாலும் செயலாலும் விளக்கமளித்து, வாழ்ந்துகாட்டிய செம்மல்தான் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள்.
அண்ணலாரின் வாழ்க்கை வரலாறு (சீரா) எல்லா மொழிகளிலும் பதிவு செய்யப்பட்டு, சமுதாயத்தாரால் பாதுகாக்கப்பட்டுவருகிறது. அரபியில் ‘ஷாமிலா’ எனும் குறுந்தகட்டில் பதிவான சீரா நூல்கள் மட்டும் 200-க்கும் அதிகமாக இருக்கும். நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை முதன்முதலாக எழுத்தில் பதிவு செய்தவர் உர்வா பின் அஸ்ஸுபைர் (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-92) ஆவார்கள். நபித்தோழர் ஸுபைர் பின் அல்அவ்வாம் (ரலி) அவர்களுடைய புதல்வர்தான் உர்வா (ரஹ்) அவர்கள்.
அடுத்து கலீஃபா உஸ்மான் பின் அஃப்பான் (ரலி) அவர்களுடைய மகனார் அபான் (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-105) பதிவிட்டார்கள். அடுத்து யமனியரான வஹ்ப் பின் முனப்பிஹ் (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-110). அடுத்து ஷுரஹ்பீல் பின் சஅத் (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-123). அடுத்ததாக இப்னு ஷிஹாப் அஸ்ஸுஹ்ரீ (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-124).
இவர்களில் வஹ்ப் (ரஹ்) அவர்கள் எழுதிய ‘சீரா’ நூல், ஜெர்மனியிலுள்ள ஹைடில்பர்க் (Heidelberg) நகரில் பாதுகாக்கப்பட்டிருக்கிறது.
மேற்கண்ட அனைவருமே நபிமொழி அறிவிப்பாளர்களில் ‘தாபிஉ’கள் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் ஆவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பின்னர் சீராவை எழுதிப் பதிவு செய்யும் பணியின் முக்கியத்துவம் வளரத் தொடங்கியது. சீராவின் அனைத்துக் கூறுகளையும் உள்ளடக்கிய, தெளிவும் உறுதியும் வாய்ந்த தரத்தை சீரா எட்டியது.
இந்தத் தலைமுறையின் முதன்மையான ஆசிரியராக விளங்கியவர், ஃபிக்ஹ் கலை மேதை முஹம்மத் இப்னு இஸ்ஹாக் (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-152). அன்னாரை அடுத்து இப்னு ஹிஷாம் (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-213) ஆவார்கள்.
சீரா இப்னு ஹிஷாம் - நூலாசிரியரின் முழுப் பெயர் அப்துல் மலிக் பின் ஹிஷாம் பின் அய்யூப் அல்ஹிம்யரீ (ரஹ்), முஸ்தஃபா அஸ்ஸகா, இப்ராஹீம் அல்அப்யாரீ, அப்துல் ஹஃபீழ் அஷ்ஷலபீ ஆகிய மூன்று அறிஞர்களின் ஆய்வுடன் சிரியா பதிப்பகம் ஒன்று இந்நூலை வெளியிட்டது. 1955இல் அதன் இரண்டாம் பதிப்பு வெளியானது. இரு பாகங்களில் வெளிவந்துள்ள இந்நூலில் அடிக்குறிப்பு விளக்கமும் இடம்பெறுகிறது.
அவ்வாறே, சீராவின் முன்னோடியான முஹம்மத் பின் இஸ்ஹாக் பின் யசார் அல்மதனீ (ரஹ்) அவர்கள் எழுதிய ‘சீரா இப்னு இஸ்ஹாக்’ நூலில் நபி வரலாறும் போர்கள் குறித்த தகவல்களும் இடம்பெறுகின்றன. சுஹைல் ஸகார் அவர்களின் ஆய்வோடு பைரூத் (லிபியா) தாருல் ஃபிக்ர் பதிப்பகம் இந்நூலை வெளியிட்டது. ஒரே பாகத்தில் வெளியாகியுள்ள இதன் முதல் பதிப்பு 1978இல் வெளிவந்தது.
வரலாறு - தாரீக்
ஏதேனும் ஒரு படைப்பு கடந்துவந்த நிகழ்வுகளும் சந்தித்த நிலைகளும் கொண்ட மொத்தத் தகவலுக்கே வரலாறு (History) என்பர். கடந்த காலத்தில் நடைபெற்ற முக்கிய நிகழ்வுகளே வரலாறு, அல்லது சரித்திரம் எனப்படுகிறது.
இதில் தனிமனிதனோ ஒரு சமூகமோ கடந்துவந்த பாதையும், இயற்கை மற்றும் மனிதகுல நடப்புகளும் அடங்கும். கடந்தகால சமுதாயங்களின் நிலைகளை அறிவதே வரலாற்று அறிவு எனப்படுகிறது. அவர்களின் பண்பாடுகள், பழக்கவழக்கங்கள், தொழில்கள், வமிசாவளி, சாதனைகள் ஆகியவற்றை அறிவதுதான் அது.
வரலாற்றைக் கற்பதால் நமக்குக் கிடைக்கும் மிகப்பெரும் பயன் பாடம்; வாழ்க்கைப் பாடம். முற்கால மனிதர்களின் நிலைகளைக் கொண்டு படிப்பினை பெற்று, அதன்மூலம் நல்லறிவை வளர்த்துக்கெள்வது; உலகப் படைப்புகளின் இயல்புகளையும் காலத்தின் மாற்றங்கள் மற்றும் வளர்ச்சிகளையும் அறிந்து நம் அனுபவ ஆற்றலை வளர்த்துக்கொள்வது வரலாற்றால் கிடைக்கும் விலைமதிப்பற்ற வெகுமதியாகும்.
இஸ்லாத்தைப் பொறுத்தமட்டில், வரலாற்று நூல்கள் ஏராளம் உள்ளன. ‘அஷ்ஷாமிலா’ எனும் குறுந்தகட்டில் பதிவான வரலாற்று நூல்களின் (அரபி) எண்ணிக்கை மட்டும் சுமார் 250 இருக்கும். வரலாற்றுக் கலையின் பிதா மகன் இப்னு கல்தூன் ஆவார். அவர்தான் இக்கலையை நிறுவியவர் என்பர்.
இருப்பினும், இப்னு கல்தூன் (ரஹ்) அவர்களுக்கு முன்பே அறிஞர்கள் பலர் வரலாறு எழுதியுள்ளனர். இந்த வகையில் ஹைஸம் பின் அதீ (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ - 207) எழுதிய வரலாறு முதலிடத்தைப் பெறுகிறது. அடுத்து முஹம்மத் பின் சஅத் (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-236) எழுதிய தபகாத்து இப்னு சஅத்; அதற்கடுத்தது, கலீஃபா பின் கய்யாத் (ரஹ்) அவர்கள் (இறப்பு: ஹிஜ்ரீ-240) எழுதிய தாரீகு - வரலாறு ஆகும்.
வரலாற்றியல் (Historiography):
வரலாற்று ஆதாரங்களை ஆய்வுக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுகி, அவற்றிலிருந்து தேர்ந்தெடுத்த தகவல்களைத் தொகுத்து, திறனாய்வுக்கு ஈடுகொடுக்கும் வகையில் கோவையாக எழுதுவதே ‘வரலாற்றியல்’ எனப்படும் என்கிறது Britannica Encyclopedia.
வரலாறு எழுதுவதில் மேனாட்டு மரபில் இரு வழிமுறைகள் உள்ளன. 1. ஆவணங்களைக் குவித்தலே வரலாற்றியல் என்பதாகும். 2. காரணகாரியங்களை விளக்கிக் கதையாகப் புனைவது மற்றொன்று. கி.மு. 5ஆம் நூற்றாண்டில் ஹெரோடோட்டஸ், பிற்காலத்தில் துஸிடெடீஸ் ஆகியோர் சமகால நிகழ்ச்சிகளை விவரிக்கும் தங்கள் முயற்சியின்போது நேரடி விசாரணையின் அவசியத்தை வலியுறுத்தினர்.
நான்காம் நூற்றாண்டில் கிறித்தவ வரலாற்றியல் கோலோச்சியது. மனித வாழ்க்கையில் தெய்வம் ஏற்படுத்திவரும் மாற்றங்களே உலக வரலாற்றுக்குக் காரணம் எனும் கருத்தை அது உருவாக்கியது. இக்கொள்கை, இடைக்காலம் முழுவதும் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்தது. நவீன ஐரோப்பிய வரலாற்றியலின் தொடக்கத்தில், மனிதத் தன்மை, திறனாய்வுக் கருத்தில் உருவான சமதர்ம நோக்கு ஆகியவை தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.
19 மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டுகளில், முக்கிய ஆதாரங்களின் அடிப்படையிலான நவீன வரலாற்று ஆய்வு முறைகள் உருவாயின. கடந்த காலத்தின் முழு நிலையையும் அறியும் நோக்கத்தோடு, நவீன வரலாற்றாசிரியர்கள், சாதாரண மனித நடவடிக்கைகள், பழக்கங்கள் ஆகியவற்றின் பதிவுகளை மறு உருவாக்கம் செய்ய முயன்றுள்ளனர். அந்த மறு உருவாக்கத்தின்போதுதான், சமயம், அரசியல், ஆட்சி முறை, கலாசாரம் ஆகியவை தொடர்பான வரலாற்றுத் தகவல்களில் விருப்பு வெறுப்பு, ஒரு சார்பு, மனஅரிப்பு ஆகிய குறுகிய கண்ணோட்டத்திற்கு மேற்கத்திய வரலாற்றாசிரியர்கள் அடிமைகளாயினர்.
முஸ்லிம் வரலாற்றியலைப் பொறுத்தவரையில், பெரும்பாலும் தகுந்த ஆதாரங்கள், செவிவழி தகவல்கள், கள ஆய்வு போன்ற நியாயமான அடிப்படைகளைக் கொண்டதாகவே அமைந்துள்ளது. மிகைப்பற்று காரணமாகத் தனி மனிதர்கள் வரலாற்றில் சிலர், ஆய்வு செய்து உறுதிப்படுத்தாமலேயே காதில் கேட்டதை எல்லாம் பதிவு செய்துவிட்டுப் போயுள்ளனர் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. அந்தக் கதைகளைக்கூட ஆய்வாளர்கள் திறனாய்வு செய்து உண்மையை வெளிக்கொண்டுவரத் தவறவில்லை. அவை கட்டுக்கதைகள் என்பதை நிறுவியுள்ளனர்.
இதனாலேயே, வரலாற்றியல் (இல்முத் தாரீக்) பற்றி முஸ்லிம் மேதைகள் இவ்வாறு குறிப்பிடுவர்:
வரலாற்றியல் என்பது, வலுவான கருத்தியல் கலையாகும்; பெரிய பயன்களும் சிறந்த இலக்கும் கொண்டதாகும். ஆம்! அது முந்தைய சமுதாயங்களின் பண்பாட்டு நிலைகளை நமக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டும். நபிமார்களின் வாழ்க்கைமுறையைக் கூறும். மன்னர்களின் அரசியல் மற்றும் ஆட்சி முறையை விளக்கும்.
இதனாலெல்லாம், இம்மை, மறுமை விஷயங்களில் யாரைப் பின்பற்ற நாம் நாடுகிறோமோ அவரைப் பின்பற்றிப் பயனடைகின்ற வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைக்கும்.
வான் மறையில் வரலாறு
திருக்குர்ஆன் ஓர் இறைமறை. அதில் மனித குலத்தை நல்வழிப்படுத்துவதற்கான இறைக்கட்டளை, இம்மை-மறுமை நிலைகள், பாவம்-புண்ணியம், இறைவழிபாடு, மனித உரிமைகள்… என எண்ணம், சொல், செயல் சார்ந்த வழிகாட்டல்களே நிறைந்திருக்கும்.
திருக்குர்ஆன் ஒரு வரலாற்று நூல் கிடையாது. இருந்தாலும், முந்தைய சமூகங்களின் ஆக்கம்-அழிவு, வாழ்வு-சாவு, ஏற்றம்-இறக்கம், ஏழ்மை-செழுமை, இறை ஆணைகளை ஏற்றல்-மறுத்தல், இறைத்தூதர்கள் சந்தித்த ஆதரவு-எதிர்ப்பு… எனப் பண்டைய காலத்தின் வரலாற்றுக் குறிப்புகள் அதில் நிறைந்து காணப்படுகின்றன.
இவற்றால் இறுதி சமுதாயமான நாம் படிப்பினை பெறலாம்; எண்ணிப்பார்த்து நம்மை நாமே திருத்திக்கொள்ளலாம்; நம்மைவிடப் பலத்தாலும் படையாலும் கொடிகட்டிப் பறந்தவர்களெல்லாம், இறைவனுக்கும் இறைத்தூதர்களுக்கும் விரோதமாக நடந்துகொண்டபோது, கண் இமைக்கும் நேரத்தில் எவ்வாறு அழிக்கப்பட்டனர்; அவர்களில் சிலர் விட்டுச்சென்ற மிச்சசொச்சங்கள் எங்கேனும் உள்ளனவா? அதுகூட இல்லாமல் முற்றாகத் துடைத்தெறியப்பட்டவர்கள் யார்?
இதையெல்லாம் சீர்தூக்கிப் பார்த்து, இறுதி சமுதாயம் பாடம் கற்கலாம்; தவறுகளையும் பாவங்களையும் களைந்து நல்லவர்களாக மாறலாம்; இனிமேலாவது இருக்கும் எஞ்சிய நாட்களில் பாவமன்னிப்புக் கோரி திருந்தலாம் என்பதற்காகவே குர்ஆனில் முந்தைய மக்களின் வரலாறுகளை அல்லாஹ் திரும்பத்திரும்ப எடுத்துரைப்பான்.
இதனால்தான், நபி நூஹ் (அலை) அவர்களின் வரலாற்றை எடுத்துரைத்துவிட்டு ஒரு வசனத்தில் இவ்வாறு கூறுவான் அல்லாஹ் : (நபியே!) இவை மறைவான செய்திகளில் அடங்கும். இவற்றை நாம்(தான்) உமக்கு அறிவிக்கிறோம். இதற்கு முன்னர் நீரும் உம்முடைய சமூகத்தாரும் இவற்றை அறிந்திருக்கவில்லை. எனவே, பொறுமை காப்பீராக! நிச்சயமாக இறையச்சம் உடையோருக்கே முடிவு (சாதகமாக) இருக்கும். (11:49)
இந்த வகையில் திருக்குர்ஆனில் ஆதித்தூதர் ஆதம் (அலை) அவர்கள் முதல் இறுதித்தூதர் முஹம்மத் (ஸல்) அவர்கள் வரை 25 நபிமார்கள் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெறுகின்றன.
அவர்களில் நோய்நொடியால் வாடிய அய்யூப் (அலை) அவர்கள், மீன் வயிற்றில் சிக்கி அவதியுற்ற யூனுஸ் (அலை) அவர்கள், சர்வாதிகாரி பாரோவிடமிருந்து தம் மக்களான இஸ்ரவேலர்களின் விடுதலைக்காகக் குரல் கொடுத்த போராளி மூசா (அலை) அவர்கள், உலகம் முழுவதையும் ஆண்ட பேரரசர் சுலைமான் (அலை) அவர்கள், ஓரிறைக் கொள்கையின் தந்தை இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள், சகோதரர்களின் சூழ்ச்சியிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டு, எகிப்தின் அமைச்சரவையில் முக்கியப் பங்கு வகித்த பேரழகர் யூசுஃப் (அலை) அவர்கள், அநாதையாகப் பிறந்து உறவினர்களால் வளர்க்கப்பட்டு, சொந்த மக்களாலேயே பிறந்த மண்ணிலிருந்து விரட்டப்பட்டு, இறுதியில் உலகத்தையே திரும்பிப் பார்க்கவைத்த இறுதித் தூதர் முத்திரை நபி முஹம்மத் (ஸல்) அவர்கள் முதலானோர் அடங்குவர்.
அதிகார வர்க்கத்தில் பிறந்து, செருக்கின் உச்சிக்கே சென்ற ஃபாரோ, ஹாமான், நம்ரூத் போன்ற சர்வாதிகாரிகள், பணத் திமிரால் கர்வம் கொண்டு திரிந்த காரூன் போன்றவர்கள், உடல் வலிமைக்கும் ஆடம்பர வாழ்க்கைக்கும் பெயர்போன, ஆத், ஸமூத், கிணற்றுவாசிகள், தோப்புக்காரர்கள், துப்பஉ ஆகியோர், பாலியல் குற்றத்தில் மூழ்கி அழிந்துபோன லூத் சமூகத்தார், சட்டவிரோத வணிகத்தில் ஈடுபட்ட மத்யன்வாசிகள்… என எல்லா வகை மனிதர்களைப் பற்றியும் எடுத்துக்கூறி, நமக்குப் பாடம் புகட்டுகிறான் இறைவன்.
வேதத்தின் பெயரால் பொய்யும் புரட்டும் பேசிவந்த பழைய வேதக்காரர்களின் முகத்திரையைக் கிழித்து, அவர்களை அடையாளம் காட்டுவதற்காக அந்த வேதங்களின் உண்மை நிலையைப் பல வசனங்களில் அல்லாஹ் தெளிவுபடுத்துகின்றான்.
இவை எல்லாமே வரலாற்றின் பகுதிகள்தான், அறிவுரைக்காகவும் உண்மைகளை வெளிப்படுத்தவும் இந்த வரலாற்றுத் தரவுகள் மட்டும் நமக்குச் சொல்லப்படாமல் இருந்திருக்குமானால், நாம் இந்தத் துறையில் அநாதைகளாக்கப்பட்டிருப்போம். குர்ஆனுக்கு நன்றி! அதை அருளிய ஏகனுக்குக் கோடி நன்றி!
சுய வாசிப்பு
மாணவச் செல்லங்களே! அரபிக் கல்லூரிகளில் அறிஞர் பெருமகனார் அபுல் ஹசன் அலீ நத்வீ (ரஹ்) அவர்கள் எழுதிய ‘நபிமார்கள் வரலாறு’ (கஸஸுந் நபிய்யீன்) சில இடங்களில் பாடத்திட்டத்தில் உள்ளது. நூருல் யகீன் போன்ற சீரா நூல்கள் வெகுசில இடங்களில் அமலில் உள்ளது.
ஆனால், பல கல்லூரிகளில் சீராவுக்கோ பொதுவான இஸ்லாமிய வரலாறுகளுக்கோ போதிய இடமில்லை என்பதுதான் உண்மை. நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் முழு வரலாறே சொல்லிக் கொடுக்கப்படுவதில்லை எனும்போது, கலீஃபாக்கள் வரலாறு, உமய்யாக்கள் ஆட்சி, அப்பாசிய்யாக்கள் ஆட்சி, ஃபாத்திமிய்யாக்கள் ஆட்சி, இந்தியாவில் முஸ்லிம் மன்னர்களின் ஆட்சி, இந்திய வரலாறு ஆகியவை பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா?
எனவே, சுய வாசிப்பு வாயிலாக இவற்றையெல்லாம் கற்று, வரலாற்று அறிவை வளர்த்துக்கொள்வது உங்கள் கையில்தான் உள்ளது!
(சந்திப்போம்)

Write on புதன்கிழமை, 10 அக்டோபர் 2018

- பழனி ஷஹான்
“தமிழ் மணக்கும் திசையெல்லாம் தேடினேன் உன்னை. சான்றோர் தம் அவையெல்லாம் அலையவிட்டேன் கண்ணை. கமழுகின்ற பைந்தமிழே, காவியமே அண்ணா!” என பேரறிஞர் அண்ணா மறைந்தபோது துயருற்றுப் பாடினார் நாகூர் ஹனீபா. இன்றும் அந்த வரிகள் உயிர்பெற்று ‘எங்கே சென்றாய், எங்கே சென்றாய்! எங்களை ஏங்கவிட்டு எங்கே சென்றாய்!’ என கலைஞருக்காக தொலைக்காட்சிகளில் ஒளிக்கப்பட்டது.
தி.மு.க.வைக் கடந்து பல திராவிட இயக்க ஆதரவாளர்களும் “எழுந்து வா தலைவா” என காவேரி மருத்துவமனை முன்பு தி.மு.க.வின் தொண்டர்கள் எழுப்பிய குரலை அப்படியே உணர்வு மாறாமல் எதிரொலித்தனர்.
“ஈழத்துரோகி என்றும், தமிழனப் பகைவர் என்றும்” ஒரு சாரார் கலைஞரை வசைபாடிக்கொண்டிருக்கும் காலகட்டத்தில், “சமத்துவப் பெரியார் கலைஞர்! சமூகநீதிக் காவலர் கலைஞர்!” என்று இன்னொரு சாரார் கலைஞரைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனால் எதிர்ப்பின் குரல்களைவிட, ஆதரவின் குரல்கள் பன்மடங்கு சப்தங்களை எழுப்புகின்றன. அவர் வாழ்ந்த காலத்திலும், இறப்பை எய்திய நாளிலும், அதற்குப் பிந்தை இக்குறுநாட்களிலும் எதிர்ப்பையும், பாராட்டையும் சேர்ந்து பெற்று வருகிறார் என்றாலும், பாராட்டுகளின் முன்னால் எதிர்ப்புகள் அவ்வளவாக ஜொலிக்கவில்லை என்பதைத் தமிழகம் அரைநூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்ந்து கண்டு வருகிறது என்று சொன்னால் அது மிகையாகாது.
கலைஞர் அடைந்திருக்கும் இந்த எல்லைக்குப் பின்னால், நூற்றாண்டு கடந்த கருத்தியலும், கோட்பாடும், போராட்டங்களும் அடங்கியிருக்கின்றன. அவற்றைத்தான் ஒற்றை வரியில் “திராவிட இயக்கம்” என்று ஏகோபித்த குரலில் நாம் கூறி வருகின்றோம்.mr14
திராவிடம் என்கிற சொல் உண்மைதானா? எனும் கேள்விகளும், திராவிட இனமென்று ஒன்று கிடையவே கிடையாது என்கிற பரப்புரைகளும் இன்று மூர்க்கத்தை அடைந்திருப்பதைப் போலவே, அன்றும் தீவிரம் பெற்றிருந்தன. ஆனால் அவை கால வெள்ளத்தில் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளாமல் போய்விட்டன. அதே காட்சியைத்தான் இன்றும் காண முடிகின்றது என்றாலும், திராவிட இயக்கத்தின் ஆன்மா என்பது “தமிழ், தமிழர்” என்கிற தேசிய இனவிடுதலையில்தான் உருவெடுத்தது என்பதையோ, அதை அரசியல் சாதுரியங்களோடு ‘திராவிடம்’ என்கிற பெயரில் அது வளர்த்தெடுத்திருக்கிறது என்பதையோ பார்க்கத் தவறிவிடக்கூடாது.
“திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம்” என்கிற ஆய்வு நூலை 1856இல் ஆங்கிலத்தில் எழுதினார் கால்டுவெல். திராவிடம் என்கிற சொல்லின் அரசியல் பயன்பாடு அங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது. அப்படி கால்டுவெல் ‘திராவிடத்தை’ முன்மொழிந்தபோது, அதுதான் தென்னிந்திய மொழிகளின் தலைவன் அல்லது தாய் என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லியிருக்கிறார். திராவிட மொழிகளென அவர் 12 மொழிகளைக் குறிப்பிடுகிறார். அவற்றில் “துதம், கோதம், கோண்ட், கூ, ஓரியன் மற்றும் இராஜ்மஹால்” ஆகிய ஆறு மொழிகளை ‘திருந்தா மொழிகள்’ என்று குறிப்பிடும் கால்டுவெல்; “தமிழ், மலையாளம், தெலுங்கு, குடகு, கன்னடம் மற்றும் துளு” ஆகியவற்றை ‘திருந்திய மொழிகள்’ என அடையாளப்படுத்தியுள்ளார். அவற்றில் இன்று உயிர்பெற்றிருப்பது அல்லது பெரும்பான்மை மக்களால் பயன்படுத்தப்படுவது ‘தமிழ், மலையாளம், கன்னடம் மற்றும் தெலுங்கு’ ஆகிய நான்கு மொழிகள் மட்டுமே. இவற்றை ‘திராவிட மொழிக்குடும்பம்’ என்கிற வரையறைக்குள் கொண்டு வந்த கால்டுவெல், அதற்கெல்லாம் ‘தமிழே தோற்றுவாய்’ என்று பல்வேறு ஆவணங்களின் வழியாக, வரலாற்றின் எச்சங்களின் மூலமாக தனது நூலில் நிறுவியிருக்கிறார்.
இதைத்தான் மனோன்மணீயம் சுந்தரனார் : “கன்னடமும் களிதெலுங்கும்; கவின்மலையாளமுந் துளுவும்; உன்வயிற்றிற் பிறந்தெழுந்தே ஒன்றுபல வாயிடினும்” என்று எழுதியிருக்கிறார். அதாவது தமிழிலிருந்தே தென்னிந்திய மொழிகள் பிறந்தது என்கிற கால்டுவெல்லின் கூற்றைத்தான், அவர் வழிமொழிந்திருக்கிறார்.
கால்டுவெல் இன வரையறையாகப் பயன்படுத்திய ‘திராவிடம்’ என்கிற சொல்லை, “திராவிட பாண்டியன்” என்கிற வார இதழின் வழியாக 1885இல் வேறொரு வடிவத்திற்குப் பயன்படுத்தினார் அயோத்திதாசப் பண்டிதர். அவரே பின்னாளில் 1892இல் “ஆதிதிராவிட ஜனசபை” எனவும், “திராவிட மகாஜன சபா” என்றும் இயக்கங்களைக் கட்டமைத்து, ‘திராவிடம்’ என்பதை அரசியல் வடிவமாக்கினார்.
அதன் இன்னொரு நுட்பமான அர்த்தம் “பார்ப்பனர் அல்லாதவர்கள் அல்லது ஆரியர்கள் அல்லாதவர்கள்” என்பதுதான். உண்மையில் திராவிட இயக்கத்தின் ஆணிவேர் இதுதான். ஆரியர்களுக்கு எதிராக, பார்ப்பனியத்திற்கு எதிராக “சமத்துவம்” வேண்டி இம்மண்ணின் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் எழுப்பிய குரலின் கூட்டு வடிவமே “திராவிடம்” என்பதாகும்.
அயோத்திதாசப் பண்டிதரும் இதே அர்தத்தில்தான் திராவிடத்தைக் கையாண்டார். தாத்தா ரெட்டமலை சீனிவாசன் அவர்களும் இதே கருத்தோடு ஒன்றிப்போய்த்தான், ‘திராவிட இயக்கத்தின்’ முன்னோடிகளில் ஒருவராக நிற்கிறார்.
அடிப்படையில் திராவிடம் அரசியல் வடிவம் பெற்றதன் பின்னால், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் எழுச்சி இருப்பதை நம்மால் காண முடிகின்றது. அயோத்திதாசப் பண்டிதர் முன்வைத்த சொல்லில் இருந்து மாறுபட்டிருந்தாலும், அவரின் கொள்கையைத் தொடரும் விதமாகவே 1909இல் பி. சுப்ரமணியம் மற்றும் எம். புருசோத்தம் நாயுடு எனும் இரு வழக்கறிஞர்களால் “சென்னை பிராமணரல்லாதோர் சங்கம்” என்ற அமைப்பு உருவாகியது. அதுவே 1912 இல் சரவணப் பிள்ளை, ஜி. வீராசாமி நாயுடு, துரைசாமி நாயுடு, எஸ். நாராயணசாமி நாயுடு போன்ற பிராமணரல்லாதவர்களால் “சென்னை ஐக்கிய சங்கம்” என்று வேறொரு தளத்தை அடைந்தது. சிறிது மாதங்களிலேயே, அதாவது அக்டோபர் 1, 1912 இல் இவ்வமைப்பு “சென்னை திராவிடர் சங்கம்” என்று பெயர் மாற்றம் அடைந்தது. இந்த அமைப்பின் செயல்பாடுகளில் முக்கியமானது, பிராமணர் அல்லாத மாணவர்களுக்காக ஒரு விடுதியை நிறுவியது ஆகும். இதுவே திராவிட இயக்கத்தினுடைய சமூகநீதிப் படிக்கட்டுகளின் தொடக்கப்புள்ளி ஆகும்.
பிராமணர் அல்லாதவர்கள் என்கிற சொல்லும், செயல்களும் ஏன் உருவாகின என்பதை சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை என்றாலும், 1912இல் வெளியான சென்னை மாகாணத்தின் அதிகாரப்பூர்வ புள்ளி விவரமொன்றை இங்கே குறிப்பிடுவது பொருத்தமாக இருக்கும். அந்தப் புள்ளிவிவரத்தின்படி, மொத்த ஆண் மக்கள் தொகையில் 3.2 சதவீதமே மட்டுமே பிராமணர்கள். ஆனால், அதிகாரமிக்க அரசுப் பதவிகளான துணை ஆட்சியாளர்களில் 77 பேரும், (55%), துணை நீதிபதிகளில் 15 பேரும் (82.5%), முன்சீப்புகளில் 13 பேரும் (72.6%) என பிரமாணர்களே எல்லாவற்றிலும் நீக்கமற நிறைந்திருந்தனர்.

இந்தச் சூழலைக் கருத்தில்கொண்டுதான் பிரமாணர் அல்லாதார் இயக்கம் அல்லது திராவிட இயக்கம் இங்கு கருக்கொண்டது. சென்னை திராவிடர் சங்கத்தைத் தொடர்ந்து, 1916இல் டாக்டர் <https://ta.wikipedia.org/wiki மற்றும் சர் பிட்டி  <https://ta.wikipedia.org/wiki/ ஆகியோரால் “தென்னிந்தியர் நல உரிமைச் சங்கம்” உருவெடுத்தது. இக்கட்சி ‘நீதி’ என்ற இதழைத் தொடங்கி நடத்தியது. பின்னாளில் அந்த இதழின் பெயரே கட்சியின் பெயராக உருமாறி, வரலாற்றில் “நீதிக் கட்சி” (Justice Party) என்பதாக நிலைபெற்று நின்றுவிட்டது.
சென்னை திராவிடர் சங்கத்தின் செயலாளரான சி. நடேச முதலியாரும், பனகல் அரசரான பனங்கன்டி ராமராயநிங்கார் ஆகியோரும் நீதிக் கட்சியின் தூண்களில் முதன்மையானவர்கள் ஆவார்கள். பிராமணர்களின் ஆதிக்கத்தால் நேரடியான பாதிப்புகளைக் கண்டவர்களால் உருவான நீதிக் கட்சி, ஆகஸ்ட் 19, 1917 இல் கோயம்புத்தூர் நகரில் பனகல் அரசரின் தலைமையில் முதல் “பிராமணர் அல்லாதோர் மாநாட்டை” நடத்திக் காட்டியது.
அது தொடர்ந்து தனது செயல்பாடுகளைப் பெருக்கியதன் நீட்சியாக, 1920இல் நடைபெற்ற சென்னை மாகாணத் தேர்தலில் 98 இடங்களில் போட்டியிட்டு 63 இடங்களில் வெற்றி பெற்று, ஆட்சியைப் பிடித்தது. திராவிட இயக்கத்தின் முதல் ஆட்சியமைப்பு என்றே இதைக் குறிப்பிடலாம். பின்னரான காலங்களில் நீதிக் கட்சி தேர்தலில் ஏற்ற இறக்கங்களைச் சந்திக்கவே செய்தது. 1926??? <https://ta.wikipedia.org/wiki/ சுயாட்சிக் கட்சியிடம் தோல்வியடைந்த நீதிக்கட்சி, 1930??? <https://ta.wikipedia.org/wiki/ மீண்டும் வெற்றி பெற்றது. ஆனால் 1937  <https://ta.wikipedia.org/wiki/  காங்கிரசிடம் நீதிக்கட்சி படுதோல்வி அடைந்தது.
சுயாட்சிக் கட்சியென்பதும், நீதிக் கட்சி என்பதும் ஒரு கொள்கையின் இருவேறு கிளைகளாகவே இருந்தபட்சத்தில், நீதிக் கட்சியின் முந்தைய தோல்வி பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை. மாறாக பிராமணிய ஆதிக்கம் நிறைந்த காங்கிரஸ் 1937இல் சென்னை மாகாணத்தில் ஆட்சியை மீண்டும் பிடித்தது, நீதிக் கட்சிக்குப் பெரிய அடியைக் கொடுத்தது.
நீதிக் கட்சி அரசியல் பணிகளை மேற்கொண்டிருந்த அதே காலகட்டத்தில், தந்தை பெரியார் 1925இல் சமூக சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளுக்காக “சுயமரியாதை இயக்கத்தை” உருவாக்கிச் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஆரம்பத்தில் காங்கிரஸில் இணைந்து செயலாற்றிய பெரியார், பின்னாட்களில் அங்கு நிலவிய பார்ப்பனிய ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து அதிலிருந்து வெளியேறி தனியே அமைப்பைக் கட்டினார். அதேவேளையில், பார்ப்பன ஆதிக்கத்திற்கு எதிராகச் செயலாற்றும் நீதிக் கட்சிக்கும் தனது கொள்கை வழி ஆதரவை நல்கினார் பெரியார். ஒரு கட்டத்தில் பெரியாரின் ‘சுயமாரிதை இயக்கமும், நீதிக் கட்சியும்’ ஒரே கோட்டில் பயணிக்கவும் செய்தன. அதன் தொடர்ச்சியாக டிசம்பர் 29, 1938இல் நீதிக் கட்சியின் தலைவராக பெரியார் பொறுப்பேற்றார். அப்போது காங்கிரஸ் ஆட்சியின் காலமாக இருந்ததினால், நீதிக் கட்சிக்கு பெரும் அரசியல் நெருக்கடிக்கள் இருக்கவே செய்தன.
1937இல் நீதிக்கட்சி ஆட்சியை இழந்திருந்தாலும், பன்னீர் செல்வம் போன்ற வெகுசில தலைவர்கள் வென்றிருந்தது அதற்கொரு பக்கபலமாக இருந்தது. இந்தச் சூழலில் நீதிக் கட்சியின் 14ஆவது வருடாந்திர மாநாட்டில் “தமிழருக்கெனத் தனி நாடு உருவாக்கப்பட வேண்டும்” என்கிற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது பெரும் அரசியல் திருப்பத்தை உண்டு பண்ணியது. அதுவரை வாழ்வியல் ரீதியிலான அடிப்படை உரிமைகளை முன்வைத்த திராவிட இயக்கம், முதன்முதலாக தேசிய இன விடுதலைக்கான குரலையும் பதிவு செய்தது.
பெரியார் தலைமையிலான நீதிக் கட்சி தேர்தலில் பங்கேற்பதைத் தவிர்த்தது. மாறாக சுயமரியாதை நடவடிக்கைகளில் மட்டுமே அது தனது கவனத்தைச் செலுத்தியது. நீதிக் கட்சியில் பிராமணர் ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கும் போக்கு முனைமழுங்கிப் போய்விட்டது என்கிற வாதங்களும், கருத்துகளும் ஒருங்கே எழும்பலாயின. அதேசமயம் கட்சியின் வருடாந்திரக் கூட்டங்களும் முறையாக நடைபெறவில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டுகளும் உருவெடுத்தன.

இப்படியான காலகட்டத்தில்தான் பெரியார் ஆகஸ்டு மாதம் 27,1944ஆம் ஆண்டு சேலம் நகரில் கட்சியின் 16வது வருடாந்திர மாநாட்டை நடத்தினார். இது திராவிட இயக்கத்தின் வேறொரு பாதையை உருவாக்கியது. அதுநாள் வரை நீதிக் கட்சியாக இயங்கிய கட்சியை, இயக்கமாக மாற்றி அதற்கு “திராவிடர் கழகம்” எனப் பெயரைச் சூட்டினார் பெரியார். பிராமண எதிர்ப்போடு நில்லாமல், இடைநிலைச் சாதிகளின் ஆதிக்கத்தையும் ஆட்டம் காணச் செய்யும்விதமாக, திராவிடர் கழகத்தார் யாரும் தங்களின் பெயர்களுக்குப் பின்னால் “சாதிப் பெயர்களை”ப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்கிற தீர்மானத்தை அம்மாநாட்டில் நிறைவேற்றினார். இப்படியாக சமூகத்தின் எல்லா மட்டத்திலும் ‘சமத்துவம்’ என்கிற நிலைப்பாட்டை எடுக்கத் தொடங்கியது “திராவிடர் கழகம்”.
நாம் இன்று திராவிடர் இயக்கம் என்று சுருக்கமாகக் குறிப்பிடும் எல்லையானது பெரியாரால் தொடங்கப்பட்ட ‘திராவிடர் கழகத்தோடு’ மட்டுமே நின்றுவிடுகிறது. ஆனால் இதற்கு முந்தைய வரலாறுகளும் “திராவிட இயக்கத்தின்” வேர்கள்தான் என்பதை மறுக்க முடியாது. அதேசமயம் திராவிட இயக்கத்தின் பரிமாண வளர்ச்சியை “பெரியாருக்கு முன், பெரியாருக்குப் பின்” என்று பிரித்துப் பார்த்தாலும் அது தகும்.
திராவிடர் கழகத்தின் பல முக்கிய தீர்மானங்களின் பின்னால் அவ்வமைப்பின் பொதுச்செயலாளரான பேரறிஞர் அண்ணாவும் இருந்திருக்கிறார். தமிழகத்தில் 1938இல் உருவெடுத்த முதல் இந்தி எதிர்ப்பு போரில் அண்ணாவின் பங்கும் சரிநிகர் இருக்கவே செய்தது. 1937 தேர்தலில் வென்று இராஜகோபாலாச்சாரியர் தலைமையில் தனது ஆட்சியை அமைத்த காங்கிரஸ், பள்ளிகளில் இந்தியைக் கட்டாயப் பாடமாக்கியது. மிகச்சரியாக ஏப்ரல் 21, 1938இல் பள்ளிகளில் இந்தியைக் கட்டாயமாக்கும் அறிவிப்பை வெளியிட்டார் ராஜாஜி. இதனை பெரியார் மிகக் கடுமையாக எதிர்த்தார். <https://ta.wikipedia.org/wiki/ தலைமையிலான <https://ta.wikipedia.org/wiki/ <https://ta.wikipedia.org/wiki/ இணைந்து இந்திக்கு எதிராக ஓர் எதிர்ப்புப் பேரணியை திருச்சியில் இருந்து தொடங்கினார்கள். <https://ta.wikipedia.org/wiki/ பெரியாரும், முஸ்லிம் லீக் தலைவர் கலிபுல்லாவும் இதனைக் கொடியசைத்துத் துவக்கி வைத்தனர். இந்தப் பேரணி 'தமிழர் படை' என அழைக்கப்பட்டது.
ஏறத்தாள இரண்டரை ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்த இப்போராட்டம் பல்வேறு வடிவங்களுக்கு மாறியது. உண்ணாவிரதப் போராட்டங்களைக்கூட பெரியார் முன்னெடுத்தார் என்கிற அளவிற்கு வலுப்பெற்றிருந்த போராட்டத்தில், உயிரிழப்புகளும் நிகழ்ந்தன. தாய் மொழிக்காக தன்னுயிரையே ஈகையளித்த முதல் வரலாறு தமிழக மண்ணில்தான் நிகழ்ந்தது.
05.12.1938 அன்று சென்னை செளகார்பேட்டையில் உள்ள தியாலஜிகல் உயர்நிலைப் பள்ளி முன்பாக இந்தித் திணிப்பிற்கு எதிராக ஒரு போராட்டம் உருவெடுத்தது. இதில் 20 வயதைப் பூர்த்தி செய்யாத இளைஞரான நடராசன் பங்குகொண்டார் என்பதற்காக அவரைக் கைது செய்து, ஏழரை ஆண்டுகால தண்டனை அளித்து சிறையிலடைத்தது ராஜாஜி அரசு. சிறைப்பட்ட நடராசனுக்கு உடல்நிலை மோசமாகியதைத் தொடர்ந்து டிசம்பர் 30 அன்று மருத்துவமனையில் சேர்ப்பிக்கப்பட்டார். அப்போதுகூட போராட்டத்தில் பங்குகொண்டதைத் தவறு என்று வருந்தி மன்னிப்புக் கேட்டால், விடுதலை அளித்துவிடுவதாக நடராசனிடம் பேச்சுவார்த்தை நடத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அவர் மரணப்படுக்கையிலும் ‘இந்தியை எதிர்ப்பேன்’ என்றே கூறியிருக்கிறார். மருத்துவமனையில் தொடர்ந்து சிகிச்சை பெற்று வந்த நடராசன், ஜனவரி 15, 1939 அன்று மரணடமடைந்தார். இந்தச் செய்தி தீயெனப் பரவி, இந்தி எதிர்ப்பில் களம் கண்டிருந்தவர்களைக் கொதிப்படையச் செய்தது. இதன் தொடர்ச்சியாக பாவேந்தர் பாரதிதாசன், பேரறிஞர் அண்ணா உள்ளிட்டவர்கள் ‘இந்தி எதிர்ப்பிற்கான இயக்கத்தை’ உருவாக்கி, அதன் முதல் மாநாட்டை பிப்ரவரி 27, 1939இல் நடத்தினார்.

இதற்கிடைப்பட்ட காலத்தில், அதாவது பிப்ரவரி 13ஆம் தேதி, நடைபெற்ற இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் கும்பகோணத்தைச் சேர்ந்த தாளமுத்து என்கிற 24 வயது இளைஞர் கைது செய்யப்பட்டிருந்தார். தாளமுத்து கைது செய்யப்படுவதற்கு மிகச்சமீபத்தில்தான் திருமண வாழ்வில் அடியெடுத்து வைத்தவராக இருந்திருக்கிறார். ஆனால் அவர் தனது இல்லற வாழ்வில் இன்புற்றிருக்காமல், தனது தாய் மொழிக்காக வீதியில் இறங்கிப் போராடியதன் விளைவாக தனது உயிரையே கொடையளித்துவிட்டார். பிப்ரவரி 13இல் கைதான தாளமுத்து, சிறைக் கொட்டடிலேயே மார்ச் 1, 1939 அன்று தனது உயிரைத் துறந்து, இந்தி எதிர்ப்பில் உயிரைத் தியாகம் செய்த இரண்டாவது நபராகிப்போனார். இவரது உடலை சென்னை மூலக்கொத்தளம் சுடுகாட்டில், இந்தி எதிர்ப்புப் போராளி நடராசனின் கல்லறைக்கு அருகிலேயே அடக்க செய்துவிட்டார்கள். இரண்டு உயிர்களைக் களப்பலியாகக் கொடுத்த தமிழகம், இன்னும் இன்னும் கொதிநிலையை அடைந்தது.
திராவிட இயக்கத் தலைவர்கள் ராஜாஜி அரசிற்கு மிகப்பெரும் நெருக்கடிகளைத் தங்களது தொடர்ச்சியான போராட்டங்களின் வழியாக ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தனர். அதன் விளைவாக ராஜாஜி அரசு நீக்கப்பட்டு, சென்னை மாகாணத்திற்கு 1940இல் எர்க்கின்ஸ் ஆளுநராக நியமிக்கப்பட்டார். அப்படி நியமனமான அவர், கல்விக்கூடங்களில் இந்தித் திணிப்பை தடை செய்து உத்தரவிட்டார். இதன்மூலம் முதலாம் இந்தி எதிர்ப்புப் போர் முடிவிற்கு வந்தது. நடராசன், தாளமுத்து ஆகிய இரண்டு ஈகையர்களின் மூலமாகவும், பெரியார், பாரதிதாசன், பேரறிஞர் அண்ணா போன்ற திராவிட இயக்கத் தலைவர்களின் அயராத போராட்டங்களின் வழியாகவும் தமிழகம் பெற்ற மிகப்பெரும் வெற்றியாகவே இது பார்க்கப்படுகிறது.
இதற்குப் பின்பான காலத்தில் ‘இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டம்’ வலுப்பெற்றுச் சென்றது. இக்காலகட்டத்தில் திராவிடர் கழகமும் இந்தியச் சுதந்திரப் போரில் பங்குகொண்டும், தனது சமூகச் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுமாய் இயங்கியது. அதனையடுத்த 1947 ஆகஸ்டு 15இல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்று, தனக்கான குடியரசை அமைக்கும் பணியில் ஈடுபடத் தொடங்கியது. அப்போது இந்தியாவின் ஆட்சி மொழி எதுவாக இருக்க வேண்டும் என்கிற சிக்கல் உருவெடுத்தபோது, இந்திய அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் குழுவினரில் இந்தி பேசுபவர்களே பெரும்பான்மையாக இருந்ததினால், இந்தியே இந்தியாவின் அலுவல் மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்கிற குரல் வலுப்பெற்றிருந்தது. அந்த அவையில் திராவிட இயக்கத்தின் கொள்கைக் குரலாய் இந்திய யூனியன் முஸ்லிம் லீகின் தலைவர் காயிதே மில்லத் அவர்கள் எழுந்து நின்று, ‘இந்தியாவின் ஆட்சி மொழியாக தமிழே இருக்க வேண்டும்” என்று துணிந்து முன்வைத்தார். அவரது குரலை தமிழகமும் எதிரொலித்தது. தந்தை பெரியார் இந்தி அலுவல் மொழியாவதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து அழுத்தம் கொடுத்தார். இதன் விளைவாக இந்தியாவின் ஆட்சி மொழியாக இந்தியோடு, ஆங்கிலமும் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டு சட்டமாக்கப்பட்டது.
அந்தச் சட்டம் அடுத்த பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு, அதாவது 1965ஆம் ஆண்டு வரை நீடிக்கும் என்றும், அதன்பிறகு இந்தியே இந்தியாவின் அலுவல் மொழியாக ஆக்கப்படும் என்றும் எழுதப்பட்டே இந்தியக் குடியரசு உருவானது. ஆனாலும் தற்காலிகமாக இந்தியை ஒன்றையே அலுவல் மொழியாக ஆக்கவிடாமல், இந்தி பேசாத மற்ற மாநிலத்தவருக்கும் சேர்த்தே போராடி ஆங்கிலத்தையும் ஆட்சி மொழியாக்கியது திராவி இயக்கம்தான்.
இந்தப் பிரச்சினை முடிவிற்கு வந்த காலச்சூழலில், திராவிடர் கழகம் ஒரு பிரிவைக் கண்டது. அரசியலில் தீவிர ஈடுபாடுகொண்டு 1935இல் தன்னை நீதிக் கட்சியில் இணைத்துகொண்ட பேரறிஞர் அண்ணா, திராவிடர் இயக்கம் மேற்கொண்ட தேர்தல் புறக்கணிப்புப் பாதையிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளும்பொருட்டு, செப்டம்பர் 17, 1949இல் “திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை” உருவாக்கினார். இதைப் பெரியாரின் திராவிடர் கழகத்திற்குப் போட்டி இயக்கமாக அல்லாமல், தேர்தல் களத்தில் பயணிக்கப்போகும் திராவிடர் கழகத்தின் கிளையாகவே இதனை முன்வைத்தார் அண்ணா. அதனால்தான் தி.மு.க.வின் தலைவர் பொறுப்பை மானசீகமாகப் பெரியாருக்கே அளித்துவிட்டு, தான் இறக்கும்வரை அக்கட்சியின் பொதுச்செயலாளராகவே இருந்தார். மேலும், “நான் கண்டதும், கொண்டதும் ஒரே தலைவர் தந்தை பெரியார்” என்றும் அண்ணா அழுத்தமாகக் கூறிவிட்டுத்தான் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை வழிநடத்திச் சென்றார். அதேபோல் திராவிடர் கழகம் கைகொண்டிருந்த, ‘திராவிட நாடு’ கோரிக்கையையும் இணைத்தே தனது பயணத்தை அமைத்துக்கொண்டது தி.மு.க. இது திராவிட இயக்க வரலாற்றின் இன்னொரு பரிணாமம் ஆகும்.
தனது ஆரம்ப கட்டத்தில் சமூகச் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளிலும், போராட்டங்களிலும் மட்டுமே கவனம் செலுத்தி வந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம், 1956ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் திருச்சியில் நடைபெற்ற கட்சியின் இரண்டாவது மாநாட்டில் “தேர்தலில் பங்கேற்பது” என்கிற தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது. 1949இல் கட்சி தொடங்கிய தி.மு.க., தேர்தலில் பங்கெடுக்காத நாட்களில் செய்த போராட்டங்களில் மூன்றை மிக முக்கியமானதாகப் பலரும் குறிப்பிடுகிறார்கள். 1953இல் குலக்கல்வி திட்டத்தை ராஜாஜி கொண்டுவர முயன்றபோது, அதனை தி.மு.க. எதிர்த்துப் போராடியது; தமிழர்களை ‘நான்சென்ஸ்’ எனச் சொன்ன ஜவஹர்லால் நேருவிற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தது; கல்லக்குடி என்கிற ஊரின் ரயில் நிலையத்தின் பெயரை டால்மியாபுரம் என்று மாற்றுவதற்கு எதிராகப் போராடியது ஆகிய இம்மூன்றும்தான் அது. இதில் கல்லக்குடிப் போராட்டம் மிக முக்கியமானது என்றுதான் குறிப்பிட வேண்டும். ஏனெனில் இங்குதான் ‘கருணாநிதி’ என்கிற போராளியை தமிழகம் கண்டது.
திருச்சி மாவட்டத்தில் உள்ள கல்லக்குடி என்கிற ஊரின் ரயில் நிலையத்தின் பெயரை, அங்கு செயல்பட்டு வந்த ‘சிமெண்ட் தொழிற்சாலையின்’ நிறுவனரான டால்மியாவின் பெயரால் அழைக்கும்படி, ‘டால்மியாபுரம்’ என மாற்றியது அன்றைய அரசு. இதனைக் கடுமையாக எதிர்த்த தி.மு.க., இதில் நேரடியாகப் போராட்டக் களத்தில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டது. கலைஞர் கருணாநிதி முன்னிலை வகித்த இந்தப் போராட்டத்தில், டால்மியாபுரம் என்கிற ரயில் நிலையத்தின் பெயர் பலகையிலிருந்து அப்பெயரை தார் ஊற்றி அழித்தனர். கலைஞர் கருணாநிதியோ அந்த ரயில் நிலையத்தின் தண்டவாளத்திலேயே தலை வைத்துப் படுத்தார்.ட.எம.நயர 1868 - 1919ச.நடசனர 1875-1937

எனவே போராட்டம் தீவிரம் பெற்று, அது கலவரமானது. இதில் போலீஸின் தாக்குதலால் இரண்டு பேர் உயிர் இழந்தனர். மேலும், கலைஞர் உள்ளிட்ட பலரும் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர். பின்னர் டால்மியாபுரம் என்கிற பெயரை அரசு நீக்கி, ‘கள்ளக்குடி’ என்றே அந்த ரயில் நிலையத்திற்குப் பெயரிடப்பட்டது. இந்த வரலாற்றைப் படைத்த, அதற்காகத் தண்டவாளத்திலே தலையை வைத்த போராளியான கருணாநிதி, பின்னாட்களில் கண்டதெல்லாம் ஏறுமுகங்களே.
1924 ஜூன் 3இல் திருக்குவளை என்கிற சிற்றூரில் பிறந்த கருணாநிதி, தனது 14வது வயதில் அரசியலில் ஈடுபடத் தொடங்கினார். நீதிக் கட்சித் தலைவர்களில் குறிப்பிடத்தகுந்தவரான அழகிரிசாமியின் பேச்சால் கவரப்பட்ட கருணாநிதி, தன்னை நீதிக் கட்சியில் இணைத்துக்கொண்டு பணியாற்றினார். அதேசமயம் உள்ளூரில் தனது நண்பர்களை இணைத்துக்கொண்டு, ஒரு மாணவர் அமைப்பைக் கட்டிச் செயலாற்றி உள்ளார். “மாணவ நேசன்’ என்கிற கைப்பிரதியை வெளியிட்டு, அதன்மூலமே இளைஞர்களைத் திரட்டியிருக்கிறார் கருணாநிதி. அப்படி அவர் கட்டமைத்த மாணவர் அமைப்பு பின்னாளில் “அனைத்து மாணவர்களின் கழகமாக’ உருப்பெற்று, திராவிட இயக்கத்தின் பிரதான மாணவர் இயக்கமாக நிலைகொண்டது. மேலும் மாணவ நேசன் என்கிற கைப்பிரதியின் நீட்சியாக, தனது 18வது வயதில் அதாவது 1942இல் திருவாரூரில் ‘முரசொலி’ என்கிற இதழையும் தொடங்கினார் கருணாநிதி. இதுதான் 66 ஆண்டுகளைக் கடந்து இன்றும் தி.மு.க. அதிகாரப்பூர்வ நாளேடாக வெளியாகிக்கொண்டிருக்கிறது.
இப்படியாக உருவாகி வந்த கருணாநிதி, 1952ஆம் ஆண்டில் வெளியான ‘பராசக்தி’ திரைப்படத்தில் தான் எழுதிய வசனத்திற்காகப் பெரிதும் கவனித்திற்குள்ளாக்கப்பட்டார். திராவிடர் கழகத்தின் திரைப்பட முகமாக எம்.ஆர்.ராதா இருந்ததுபோல, திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் சினிமாத்துறை முகங்களில் ஒருவராக கருணாநிதி உருவெடுத்தார். திராவிடர் கழகம் திட்டமிட்டு திரைப்படத்தைப் பயன்படுத்தியதாக குறிப்புகளில்லை என்றாலும், தி.மு.க. அப்படி எதார்த்தமாக சினிமாவைப் பயன்படுத்திவிடவில்லை. அரசியல் கட்சி தொடங்கியதன் பின்னர், பேரறிஞர் அண்ணாவின் பல்வேறு நாடகங்கள் திரைப்படங்களாக்கப்பட்டன. சிலவற்றில் தி.மு.க.வின் கருப்பு-சிவப்பு கொடிகூட காட்சியாகி இருக்கின்றன. அதேபோல வசனத்திற்கு கருணாநிதி, நடிப்பிற்கு எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜிகணேசன், மேடைப் பாடல்களுக்கு நாகூர் ஹனீபா என பேரறிஞர் அண்ணா எல்லாமட்டத்திலும் தி.மு.க.வின் கொள்கைகளைப் பரவச் செய்தார். இதேகாலகட்டத்தில் கருணாநிதியும் வளர்ச்சி கண்டார்.
இந்தச் சூழலில்தான் தேர்தலில் பங்கேற்பது என்கிற முடிவிற்கு தி.மு.க. வருகிறது. அதன்படி 1957 மார்ச்சில் நடைபெற்ற ‘சென்னை மாநில’ சட்டமன்றத் தேர்தலில் தி.மு.க. 15 இடங்களைப் பெற்றது. 151 இடங்களில் வென்ற காங்கிரஸ் ஆளும் கட்சியாகி, பெருந்தலைவர் காமராஜர் சென்னை மாநிலத்தின் முதலமைச்சரானார். இந்தத் தேர்தலில் பேரறிஞர் அண்ணாவுடன் சட்டமன்றத்திற்குள் நுழைந்தவர்களில் பிரதானமானவர்தான் கலைஞர் கருணாநிதி. திருச்சிக்கு அருகே உள்ள குளித்தலையில் போட்டியிட்டு 1957இல் வெற்றி கண்ட கலைஞர், அவர் இறக்கும் வரை போட்டியிட்ட அனைத்து சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் வெற்றியை மட்டுமே கண்டிருக்கிறார்.
தேர்தலில் கணிசமான இடங்களில் வென்ற தி.மு.க. தனது கொள்கைகைப் போராட்டங்களை சட்டமன்றத்திலும் தொடர்ந்தது. 1958ஆம் ஆண்டு தி.மு.க. தேர்தல் ஆணையத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டதோடு, அதன் சின்னமான உதயசூரியனும் அங்கீகாரம் பெற்றது. 1957 முதல் 1962 வரையிலான இந்த ஆட்சிக் காலத்தில், தமிழகம் மீண்டும் இந்தி எதிர்ப்புப் போருக்குத் தன்னை தயார்படுத்தத் தொடங்கியது. 1950இல் இயற்றப்பட்ட ஆட்சிமொழி சட்ட வரைவு 1965ஆம் ஆண்டு வரைக்குமே என்றும், அதன்பிறகு இந்தி மட்டுமே ஆட்சி மொழியாக இருக்குமென்றும் சட்டம் இயற்றப்படும் என்பதையெல்லாம் முன்னரே குறிப்பிட்டிருந்தேன். எனவே அதற்கான காலம் நெருங்கியதுவே, இந்தி எதிர்ப்புப் போர் மீண்டும் உருவெடுக்க காரணமாகும். இதே சூழலில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் கட்சி ரீதியாக முதல் பிளவைச் சந்தித்தது. சரியாக ஏப்ரல் 19, 1961இல் ஈ.வெ.கி.சம்பத் தி.மு.க.விலிருந்து விலகி ‘தமிழ்த் தேசியக் கட்சியை’ உருவாக்கினார். எனினும் 1962இல் நடைபெற்ற சென்னை மாநிலப் பொதுத்தேர்தலில் தி.மு.க. முன்பைவிட அதிக இடங்களைப் பெற்று, 50 சட்டமன்ற உறுப்பினர்களுடன் சட்டமன்றத்திற்குள் வலுவான கட்சியாக நுழைந்தது. இத்தேர்தலில் திராவிட இயக்கத்தின் கொள்கைப் பிரச்சாரகரான நடிகர் எஸ்.எஸ்.ஆரும் சட்டமன்ற உறுப்பினராக வெற்றி பெற்றார். மேலும் இந்தத் தேர்தலின் மூலம் காமராஜர் மூன்றாவது முறையாக முதலமைச்சரானார் என்பதும் குறிப்பிடத்தகுந்ததாகும்.
இதே ஆண்டில் நடைபெற்ற மக்களவைக்கூட்டத்தில் பேசிய அண்ணா; “திராவிடர்கள் தங்கள் சுயமரியாதையைக் காத்துக்கொள்ள விரும்புகின்றனர்.எனவே நாங்கள் கோருவது தென்னிந்தியா என்ற தனிநாடு ” என்று குறிப்பிட்டார். ஆனால் பிற்காலத்தில் மொழிவாரி மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டபோது, திராவிட நாட்டுக் கோரிக்கையை கைவிட வேண்டிய நிர்பந்தத்தை மத்திய அரசு அளித்தது. இதனால் திராவிட நாட்டுக் கோரிக்கையை தி.மு.க. கைவிட்டது. அதேசமயம் “திராவிட நாட்டுக் கோரிக்கையைத்தான் கைவிடுகிறோமே தவிர, அதற்கான தேவைகள் இன்னும் அப்படியேதான் உள்ளன” என்றும் கூடுதலாகக் குறிப்பிட்டார் அண்ணா.
இன்னொருபுறம் இரண்டாம் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் மெல்ல மெல்ல முளைத்துக்கொண்டிருந்தது. 1960ஆம் ஆண்டில் சென்னை கோடம்பாக்கத்தில் ‘இந்தித் திணிப்பிற்கு எதிரான மாநாட்டினை’ இரண்டாவது முறையாக தலைமையேற்று நடத்தினார் பேரறிஞர் அண்ணா. இதில் ‘தமிழகம் வரும் இந்தியக் குடியரசுத் தலைவருக்கு எதிராக கருப்புக்கொடி காட்டுவது’ என்கிற தீர்மானமும் நிறைவேற்றப்பட்டது. இவற்றையெல்லாம் கண்ட நேரு, 1963ஆம் ஆண்டில் வெளியான அரசுப் பணி மொழிச் சட்டத்தில் ‘1965ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகும் இந்தியுடன்? <https://ta.wikipedia.org/wiki அரசு மொழியாகவே விளங்கும்’ என்றார். இதனால் கருப்புக்கொடி ஆர்ப்பாட்டத்தை தி.மு.க. கைவிட்டது. இருப்பினும் நேருவின் வாய்மொழி வாக்குறுதிகள் பிந்தைய அரசுகளால் ஏற்கப்படாமல் போகலாம் என்று அறிவித்த தி.மு.க., எதற்கும் இரண்டாம் இந்தி எதிர்ப்புப் போரை எதிர்நோக்கியே இருந்தது. இச்சூழலில் அண்ணாவின் இந்தித் திணிப்பிற்கு எதிரான உரைகள் முக்கியமானவையாக மாறின.
“இந்தி பொதுமொழியாக ஆக்கப்பட்டதற்குக் காரணம், அது பெரும்பான்மை மக்களால் பேசப்படுவதான் என்கிறார்கள். ஏன் புலி மட்டும் தேசிய விலங்காக அறிவிக்கப்பட்டது? உண்மையில் பெரும்பான்மையாக இருப்பது எலி தானே. ஏன் மயில் தேசிய பறவையாக அறிவிக்கப்பட்டது? உண்மையில் பெரும்பான்மையான பறவை காகம் தானே?” என்று அண்ணா எழுப்பிய நறுக் கேள்விகள் இந்தித் திணிப்பிற்கு எதிரான உணர்வை மேலும் தீவிரப்படுத்தின.
ஜனவரி 26, 1965 நெருங்க நெருங்க தமிழகம் இந்தித் திணிப்பை எதிர்கொள்ள உக்கிரமானது. இந்தியைத் திணித்தால் 1965ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 25ஆம் நாளை ‘துக்க தினமாக’ அறிவித்து, போராட்டத்திற்கு அழைப்புவிடுத்தது தி.மு.க. அதன்நீட்சியாக தமிழகம் போராட்டக் களத்திற்கு அணியமானது. “தமிழக மாணவர்கள் இந்தி எதிர்ப்புச் சங்கம்” என்ற அமைப்பு 18 நபர்களைக்கொண்டு உருவாகி, பலம்பெற்ற மாணவர் அமைப்பாக மாறியது. சென்னை பல்கலைக்கழகமும், அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகமும் கால வரையின்று மூடப்பட்டன. ஜனவரின் 25இல் இந்திக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து சென்ற போராட்டக்காரர்களுக்கும், காங்கிரஸ்காரர்களுக்கும் இடையே மதுரையில் நிகழ்ந்த வாக்குவாதம் பெரும் கலவரமாக உருவெடுத்தது. அஞ்சல் நிலையங்கள் முற்றுகையிடப்பட்டன. போலீஸ் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டன. இந்தி எழுத்துகள் தார் பூசி அழிக்கப்பட்டன. இந்தி புத்தகங்களும், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 17வது பிரிவின் சட்டல் நகலையும் மாணவர்கள் எரித்தனர். ரயில்கள் மறிக்கப்பட்டன. அண்ணா, கலைஞர் உள்ளிட்ட முக்கியத் தலைவர்களும், ஏராளமான தி.மு.க. தொண்டர்களும் கைது செய்யப்பட்டனர். போராட்டக்காரர்களை அடக்க போலீஸ் மற்றும் துணை ராணுவத்தினரைப் பயன்படுத்தியது பக்தவச்சலத்தின் தலைமையிலான அரசு. இதனால் ஆங்காங்கே மக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடுகள் நடைபெற்றன.
ஜனவரி 25 அன்று “ஏய் தமிழே நீ வாழ நான் துடிதுடித்துச் சாகிறேன்” என்று எழுதி வைத்துவிட்டு தன்னுயிரை ஈகம் செய்தார் கீழப்பழூர் சின்னச்சாமி. இவரை அடுத்து கோடம்பாக்கம் சிவலிங்கம் உயிரைத் துறந்தார். மாணவர்களான ராஜேந்திரனும், சிவலிங்கமும் போலீஸாரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட செய்தி பரவியது. இத்தோடு நிற்கவில்லை உயிர்பலி. “சாரங்கபாணி, சிவலிங்கம், வீரப்பன், முத்து மற்றும் அரங்கநாதன்” ஆகியோர் தங்கள் மீது பெட்ரோல் ஊற்றிக்கொண்டு தற்கொலை செய்துகொண்டனர். “தண்டாயுதபாணி, சண்முகம் மற்றும் முத்து” ஆகிய மூவர்கள் விசமருந்தி இறப்பை எய்தினார்கள். இன்னும் போலீஸின் துப்பாக்கிச் சூட்டில் மட்டும் 70 பேர் இறந்ததாக அரசே அறிக்கை வெளியிட்டது. அதைத் தவிர்த்து கலவரங்களின்போதும், கணக்கில் வராததுமான உயிர்பலிகள் நூறைக் கடந்து இருக்கக்கூடும் என்கிற அச்சம் பரவலாக அப்போது எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. மேலும், காங்கிரஸ் கட்சிக்குள்ளிருந்தே இந்தித் திணிப்பிற்கு எதிராக குரல்கள் எழுந்தியிருக்கின்றன. இப்படியான நெருக்கடிகள் கழுத்தைச் சுற்றி வளைக்கவே வேறு வழியின்றி, இந்திய அரசின் அலுவல் மொழியாக ஆங்கிலமும் தொடரும் என்கிற சட்டத்தை இயற்றியது லால் பகதூர் சாஸ்திரியின் மத்திய அரசு. இப்படியாக இந்தித் திணிப்பிற்கு எதிரான இரண்டாவது போர் முடிவிற்கு வந்தது. இன்று நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் மோடியின் ஆட்சியில் நாம் எதிர்கொண்டிருக்கும் இந்தித் திணிப்பு முயற்சிகள், மூன்றாம் கட்டத்தைச் சேர்ந்தது.
ஆக இந்தித் திணிப்பை வலுவாக எதிர்த்து நின்று தடுத்த பெருமை திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்திற்கு முழுமையாகக் கிடைத்தது. இந்தச் சூழலில் 1967ஆம் ஆண்டி பொதுத்தேர்தல் வந்ததும், அதில் தி.மு.க. 138 இடங்களில் வென்று, மார்ச் 6ஆம் தேதி பேரறிஞர் அண்ணா தமிழகத்தின் முதல் அமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். இந்தத் தேர்தலில் மூன்றாவது முறையாக சட்டமன்றத்தில் அடையெடுத்த வைத்த கலைஞர், கட்சியில் பொருளாளராகப் பதவி உயர்வைப் பெற்றதோடு, பொதுப்பணித்துறை அமைச்சராகவும் பொறுப்பேற்றார். இந்தத் தேர்தலில்தான் பரங்கிமலைத் தொகுதியில் போட்டியிட்டு சட்டமன்றத்திற்குள் முதன்முறையாக நுழைந்தார் எம்.ஜி.ஆர்.nagore-haniffa-2


அண்ணாவின் தலைமையில் அமைந்த தி.மு.க. அரசு மிக முக்கியமான சட்டங்களை இயற்றியது. அவற்றுள் தலையானது “மெட்ராஸ் ஸ்டேட்” என்பதனை நீக்கி, “தமிழ்நாடு” என பெயர் சூட்டியது. இது 1969, ஜனவரி 14 அன்று நிறைவேற்றப்பட்டது. அதன்பிறகு சடங்குகளின்று, சாதி மறுத்துத் திருமணம் புரிவர்களின் “சுயமரியாதைத் திருமணங்கள்” சட்டப்படி செல்லும் என்று அரசாணை பிறப்பித்தார். மேலும், இந்திய மாநிலங்கள் அதுவரை கடைப்பிடித்து வந்த மும்மொழிக் கொள்கையை தமிழகத்தில் ரத்து செய்த பேரறிஞர். தமிழக அரசின் மொழிக்கொள்கையாக இருமொழிக் கொள்கையாக அறிவித்தார். அதன்படி ‘தமிழும், ஆங்கிலமும்’ மட்டுமே தமிழகத்தின் அலுவல் மொழியாக இருக்கும்படி சட்டம் இயற்றினார். இது இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களையும், மத்திய அரசையும் உலுக்கிப் பார்த்தது. இந்தியா முழுவதும் இந்தி அலுவல் மொழியாக இருக்கும்பட்சத்தில், ‘இந்தியையும், ஆங்கிலத்தையும்’ மத்திய அரசு அலுவல் மொழியாகக்கொண்டிருக்கும்போது, தமிழகம் மட்டும் ‘இந்தியின் இடத்தில் தமிழை வைத்தது’ மிகப்பெரும் துணிச்சலான நடவடிக்கையாகப் பார்க்கப்பட்டது. இப்படித் தொடர்ந்து மாநில உரிமைகள், இன மீட்சிக்கான பாதைகள் என அரசமைத்த அண்ணாவின் ஆயுள் மிகச் சீக்கிரத்தில் முடிந்துபோனது நம் துரதிர்ஷ்டவசம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்,
கடுமையான புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்ட பேரறிஞர் அண்ணா, பிப்ரவர் 3, 1969ஆம் ஆண்டில் மரணமடைந்தார். அவருக்கான இறுதி மரியாதை செலுத்தும் கூட்டத்தில் ஒன்றரை கோடி மக்கள் கூடியதும், அது கின்னஸ் சாதனை புத்தகத்தில் இடம்பெற்றதும், அண்ணாவின் இழப்பை எத்தகையது என்பதை சிறிதளவேனும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. திராவிட இயக்க வரலாற்றில் இது பெரும் இடியாக அமைந்தது என்றாலும், அண்ணாவிற்குப் பிறகு கலைஞர் உருவெடுத்தது மீண்டும் தி.மு.க.வை மட்டுமல்ல, திராவிட இயக்கத்தையே வலுவாக்கியது. அண்ணாவின் மறைவையொட்டி தி.மு.க.வில் சில சர்ச்சைகள் எழுந்தன. தலைவர் பதவியும், முதல்வர் பதவியும் கோஷ்டி பூசல்களால் தள்ளாடின. இருப்பினும் அவை குறுங்குழுவாதமாகவே இருந்தன. அந்தச் சூழலில் தந்தை பெரியார் தலையிட்டு கலைஞரை தி.மு.க.வின் அடுத்தகட்ட தலைமைப் பொறுப்பிற்குப் பரிந்துரைந்த்தார். அதன்படியே கலைஞரும் 1969 ஜூலை 26இல் தி.மு.க.வின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். இப்போதுதான் முதல்முறையாகத் தி.மு.க.வில் தலைவர் பதவி உண்டாக்கப்பட்டது.
தந்தை பெரியாரை தனது மானசீக தலைவராக பேரறிஞர் அண்ணா முன்மொழிந்தாலும், பெரியார் முன்வைத்த கடவுள் எதிர்ப்புக் கோட்பாட்டினை அண்ணா தேர்தல் பாதையில் புறக்கணித்தார். “ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன் எனவும், கடவுள் ஒன்று மனிதநேயமும் ஒன்றுதான்” எனவும் தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொண்டார். ஆனால் தி.மு.க.வில் தலைவர் பதவியை முதன்முறையாக ஏற்றுக்கொண்ட கலைஞரோ, கடவுள் கோட்பாட்டில் பெரியாரின் வழியிலேயே நின்றார்.
1969இல் அண்ணாவின் மறைவையொட்டி, கலைஞர் முதலமைச்சர் ஆனார். ஆனால் இந்த ஆட்சி சில மாதங்களிலேயே கலைக்கப்பட்டது. இதனையடுத்து மீண்டும் ஜனவரி 3, 1971இல் நடைபெற்ற தேர்தலில் 184 தொகுதிகளில் வென்றும் தி.மு.க. மீண்டும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றியது. கலைஞர் இரண்டாவது முறையாகப் பொறுப்பேற்றார். இந்தக் காலகட்டம் தி.மு.க.வின் வரலாற்றில் இரண்டாவது பிளவை உண்டு பண்ணியது. தி.மு.க.வின் பொருளாளரான எம்.ஜி.ஆர். கலைஞருடன் ஏற்பட்ட கருத்து மோதலில் அக்டோபர் 17, 1972இல் “அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்” என்கிற கட்சியை உருவாக்கினார். இதற்குப் பிறகும் தொடர்ந்த கலைஞரின் அரசு மிக முக்கியமான சட்டங்களை நிறைவேற்றியது. அதில் பிரதானமானது ‘அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம்’ என்கிற சட்டமாகும். மேலும் அரசு விழாக்களிலும், அரசு கல்விநிலையங்களிலும் ‘தமிழ்த் தாய் வாழ்த்து’ கட்டாயமாகப் பாடப்பட வேண்டும் என்கிற சட்டத்தையும் கலைஞர் தலைமையிலான திராவிட இயக்கம் சட்டமாக்கியது. இதன்மூலம் ‘இந்திய தேசிய கீதம்’ மட்டுமே ஒலித்த இடங்களில், தமிழ்த் தாய் வாழ்த்தும் சேர்ந்து ஒலித்தது. இது அண்ணாவின் இருமொழிக் கொள்கைத் திட்டத்திற்கு இணையானது என்றே குறிப்பிட வேண்டும்.
இதற்கு முந்தைய ஆட்சிக் காலத்தில், அதாவது 1969இல் கலைஞர் பதவியேற்றது, ‘மத்திய மாநில அரசுகள் குறித்து ஆராய ஒரு குழு ஏற்படுத்தப்படும்’ என்று அறிவித்தார். அதன்படியே நீதிபதி ராஜமன்னார் குழுவும் அமைக்கப்பட்டது. இக்குழு 1971 மே 27இல், 383 பக்கங்களை தனது ஆய்வறிக்கையாக தமிழக அரசிடம் சமர்ப்பித்தது. அதன்படி, 1.மாநிலங்களுக்கும் சட்டம் இயற்றும் உரிமையை அளிக்க வேண்டும்; 2.மாநிலங்களுக்கான வருவாய் அதிகரிக்கும் பொருட்டு வரிச் சீர்திருத்தம் வேண்டும்; 3.நெருக்கடி நிலையின் போது மாநில அரசையும் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும்; 4.அரசியலமைப்பில் மாற்றம் செய்ய வேண்டுமெனில், மூன்றில் இரண்ட மடங்கு மாநில சட்டமன்றங்கள் அதை ஏற்க வேண்டு; 5.மாநில அரசின் ஆலோசனைப்படியே ஆளுநர் நியமனம் நடைபெற வேண்டும்; 6.மாநிலங்களவையில் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் சமமான எண்ணிக்கை அளிக்கப்பட வேண்டும்” என்கிற தீர்மானங்களை ராஜமன்னார் குழுவின் அறிக்கையை முன்வைத்து இயற்றிய கலைஞர் அரசு, அதை பிரதமர் இந்திரா காந்திக்கு அனுப்பி வைத்தது. அவரும் இதைப் பரிசீலிப்பதாகக் கூறினார். இதன்பிறகு இந்த முயற்சியை மத்திய அரசே பலமுறை செய்திருக்கிறது. மன்மோகன்சிங் ஆட்சியில்கூட மத்திய மாநில உறவுகள் குறித்த ஆய்வறிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. எனினும் ஒரு மாநிலத்தின் முதலமைச்சர் இவ்வளவு துணிச்சலாகச் செயல்பட்டது, தமிழ்நாட்டிற்கு மட்டுமே இன்றளவும் உரித்தானதாக இருக்கிறது. அதேபோல் கலைஞர் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் ‘மாநிலங்களுக்கான தனி இலட்சினை பொருந்திய கொடி வேண்டும்’ என்கிற கோரிக்கையையும் முன்வைத்தார். அதில் ஆளுநர்களுக்குப் பதில் மாநில முதல்வர்கள் சுதந்திர தினத்தன்று கொடியேற்றும் உரிமையையும் சேர்த்தே கேட்டிருந்தார். அதன் நீட்சியாகவே மாநில முதல்வர்களுக்கு சுதந்திர தினத்தன்று கொடியேற்றும் உரிமையை அளித்தது மத்திய அரசு.
இப்படித் தொடர்ச்சியாக மத்திய அரசின் அதிகாரப் போக்குகளை நீர்த்துப் போகச் செய்த திராவிட இயக்கம் கண்ட தலைவரான கலைஞர், 1974 ஏப்ரல் 20ஆம் தேதி “மத்தியில் கூட்டாச்சி; மாநிலத்தில்ச் சுயாட்சி” என்கிற முழக்கத்தை முன்வைத்து ‘மாநில சுயாட்சி’ கோரும் தீர்மானத்தை சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றினார். இது இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களை மேலும் மேலும் விழி தூக்க வைத்தன. இப்படியாகத் துணிச்சலாக சென்றுகொண்டிருந்த ஆட்சியை, 1975 ஜுன் 25இல் கொண்டு வந்த ‘அவசரநிலைப் பிரகடனம்’ மூலம் அசைத்துப் பார்த்தார் இந்திரா காந்தி. ஆனால் கலைஞரோ அதற்கு இசைந்துகொடுக்காமல், மேற்கொண்டு அவசரநிலைப் பிரகடனத்தை மிகக்கடுமையாக எதிர்த்துப் பேசினார். கூட்டங்கள் போட்டார். இதன்விளைவாக ஜனவரி 31, 1976இல் தி.மு.க.வின் ஆட்சியைக் கலைத்தார் பிரதமர் இந்திரா காந்தி. ஆனாலும் கலைஞரும் சளைக்காமல், மத்திய அரசை எதிர்த்துக் களம் கண்டார். இதில் தி.மு.க.வின் முக்கியத் தலைவர்கள் கைதிற்குள்ளாகினர். அதில் தி.மு.க.வின் இன்றைய தலைவரான மு.க.ஸ்டாலினும் அடக்கமாவார்.
இதன்பிறகு நெருக்கடி நிலை தளர்த்தப்பட்டதையடுத்து, தமிழகத்திற்கு ஆறாவது பொதுத்தேர்தல் ஜூலை 1977இல் நடத்தப்பட்டது. இதில் எம்.ஜி.ஆர் தலைமையிலான அ.தி.மு.க. அதிக இடங்களைக் கைப்பற்றி, தமிழகத்தில் முதல்முறையாக ஆட்சியைப் பிடித்தது. எம்.ஜி.ஆரும் தமிழகத்தில் முதன்முறையாக முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். இதிலிருந்து எம்.ஜி.ஆர். இறக்கும்வரை, அதாவது டிசம்பர் 27, 1987 வரையிலும் எம்.ஜி.ஆர்.தான் தமிழகத்தின் முதல்வராக நீடித்தார். கிட்டத்தட்ட 13 ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக அவர் முதலமைச்சர் பதவியை வகித்தார். எனவே இந்த 13 ஆண்டுகளை திராவிட இயக்கத்தின் ஆட்சிக் காலமாக எடுத்துக்கொள்ள இயலாது. திராவிடத்தின் பெயரால் கட்சியை எம்.ஜி.ஆர். நடத்தியிருந்தாலும், அது திராவிட இயக்கத்தின் கோட்பாடுகளில் தன்னை இணைத்துக்கொள்ளவே இல்லை. வெகுசில மட்டுமே அப்படி திராவிட இயக்க மரபில் ஒத்துப்போயின. நீதிக்கட்சியின் தலைவராக சர் பிட்டி தியாகராய் இருந்தபோது 1912இல் சென்னையின் பள்ளிகளில் இலவச மதிய உணவை அளித்தார். அது காமராஜர் காலத்தில் தமிழகம் முழுமைக்கும் மேம்படுத்தப்பட்டது. இந்தத் திட்டத்தை இன்னும் கூடுதலாகக் கவனம் எடுத்துக்கொண்டு விரிவுபடுத்தினார் எம்.ஜி.ஆர். அதேசமயம் எம்.ஜி.ஆருக்குப் பிறகான கலைஞரின் அரசிலும் சாப்பாட்டுடன் முட்டையும் சேர்த்தும் வழங்கப்பட்ட மதிய உணவுத் திட்டத்தின் செயல்பாடுகளையும் இங்கு கவனத்தில் நிறுத்தவேண்டும். அடுத்ததாக எம்.ஜி.ஆர். ஆட்சியில் செய்த ஒன்று, தமிழகத் தெருக்களின் பெயர்களில் இருக்கும் சாதிப் பெயர்களை நீக்குகிற சட்ட அறிவிப்பை முக்கியமான ஒன்றாகக் குறிப்பிடலாம். இது திராவிடர் கழகத்தில் இருப்பவர்கள் தங்களது பெயருக்குப் பின்பு சாதிப் பெயர்களை இடக்கூடாது என்கிற பெரியாரின் அறிவிப்பிற்கு இணையானதாகே கருத வேண்டும். இவற்றைக் கடந்து எம்.ஜி.ஆரின் ஆட்சியை திராவிட இயக்கத்தின் தொடர்ச்சியாகக் காண இயலாது.
எம்.ஜி.ஆரின் மறைவிற்குப் பிறகு பல்வேறு குழப்பங்கள் ஏற்பட்டது. அவருடைய மனைவியான ஜானகி சில மாதங்கள் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பில் இருந்தார். பின்னர் கட்சியின் பொதுச்செயலாளராக ஜெயலலிதா தேர்வானார். இதற்கு அடுத்த கட்டமாக 1989 ஜனவரியில் தமிழகத்தின் பொதுத்தேர்தல் வந்தது. இதில் தி.மு.க. 150 இடங்களில் வெற்றி பெற்று மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடித்தது. கலைஞர் மூன்றாவது முறையாக முதலமைச்சரானார். ஆனால் இந்த ஆட்சியும் முழுமையாக ஐந்தாண்டுகள் நீடிக்கவில்லை. இலங்கையில் ‘தனி ஈழம்’ கேட்டு ஆயுதப் போராட்டம் நடத்திக்கொண்டிருந்த, ‘தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுக்கு’ ஆதரவு அளித்ததாகவும், விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பினருக்கு தமிழகத்தில் அடைக்கலம் கொடுத்ததாகவும் தி.மு.க.வை நோக்கி சுப்பிரமணிய சுவாமி, ஜெயலலிதா உள்ளிட்டவர்கள் கடுமையாக விமர்சனத்தை முன்வைத்தனர். மேலும் காங்கிரஸுடன் ஜெயலலிதா நெருக்கம் கொண்டார். மத்தியில் அமைந்த வி.பி.சிங் அரசு பெரும்பாமையோடு இல்லாமல் இருந்தது. இந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு தொடர்ந்து அழுத்தம் கொடுத்ததினால், ஜனவரி 1991இல் தி.மு.க.வின் அரசு கலைக்கப்பட்டு குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமலுக்கு வந்தது. இந்தச் சூழலில் இந்தியாவின் முன்னாள் பிரதமரான ராஜீவ் காந்தி நாடாளுமன்றத்துக்கான தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்காக தமிழகம் வந்தபோது, மே 21, 1991இல் படுகொலை செய்யப்படுகிறார். இதன்விளைவாக ஜூன் 1991இல் நடைபெற்ற தமிழகத் தேர்தலில் காங்கிரஸுடன் கூட்டணி அமைத்த ஜெயலலிதா தமிழகத்தின் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார். அப்படிப் பொறுப்பேற்ற அவர் 1991 முதல் 1996 வரை முழுமையான ஐந்தாண்டுகளை ஆட்சி புரிந்தார்.
இதன்பிறகு மீண்டும் கலைஞர் 1996இல் வென்றதும், அதனையடுத்து ஜெயலலிதா 2001இல் வென்றதும், அதற்கும் அடுத்து ஐந்தாவது முறையாக கலைஞர் 2006இல் தமிழகத்தின் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றதையும், பின்னர் 2011இல் இருந்து இன்றளவும் அ.தி.மு.க. தமிழகத்தின் ஆட்சிப் பொறுப்பில் இருப்பதும் மிக அண்மைக்கால வரலாறுகள் என்பதால் நாம் பரவலாக இவற்றை அறிந்தே வைத்திருப்போம்.
இதில் 1996 முதல் 2001 வரையிலும், 2006 முதல் 2011 வரையிலுமான கலைஞரின் ஆட்சியில் செயல்படுத்திய நிறைய சமூகநீதி சார்ந்த நடவடிக்கைகள் கவனிக்கத்தக்கவை. சேதுசமுத்திரக் கால்வாய் திட்டம்; பெண்களுக்கு வாக்குரிமை என்று நீதிக்கட்சியின் ஆட்சியில் நிறைவேற்றப்பட்டத் திட்டத்தை புணரமைத்து “பெண்களுக்குச் சொத்துரிமையை” அளித்தது; தமிழகமெங்கும் புதிய பாலங்களைக் கட்டியது; 50க்கும் மேற்பட்ட அணைகளைக் கட்டியது; கல்வி வேலை வாய்ப்பில் இந்தியாவிலேயே தமிழகத்தில் மட்டும் 69 சதவீத இடஒதுக்கீட்டை ஏற்படுத்தியது; மதச்சிறுபானமையினருக்கு இடஒதுக்கீடு கொடுத்தது; சுடுகட்டின் வெட்டியான் வேலையைச் செய்பவர்களை அரசுப் பணியாளர்கள் ஆக்கியது; எல்லாச் சமூகத்தினரும் இணைந்து வாழும் பெரியார் சமத்துவபுரங்களை உருவாக்கியது; தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு முதுகலைப் பட்டப் படிப்பு வரை கட்டணங்களை ரத்து செய்தது; விவசாயிகளின் வங்கிக் கடனை ரத்து செய்து இலவச மின்சாரம் அளித்தது; பொறியியல் கல்லூரி மாணவர்களின் கடனை ரத்து செய்தது; இலவச வண்ணத் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியைக் கொடுத்தது; 7000 கோடி கூட்டுறவு விவசாயக் கடனைத் தள்ளுபடி செய்தது; உழவர் சந்தைகளை அமைத்தது; குடிசை மாற்று வாரியத்தை உண்டாக்கியது; கை ரிக்‌ஷாவை ஒழித்தது; அரவாணிகள் என்ற சொல்லை நீக்கி மூன்றாம் பாலினத்தவராக அவர்களை அங்கீகரித்தது; திருநங்கையர் என்ற சொல்லை உருவாக்கியது; அவர்களுக்கு அரசு வேலைவாய்ப்பில் இடமளித்தது; நாகம்மையார் பெயரிலான ஏழை மகளிருக்கு இலவசப் பட்டப் படிப்புத் திட்டம்; முத்துலட்சுமி ரெட்டி மகப்பேறு உதவித் திட்டம்; மூவலூர் இராமாமிர்தம் பெயரிலான திருமண உதவித் தொகைத் திட்டம்; ஆதரவற்றப் பெண்களுக்கான திருமண உதவித் தொகை அளிக்கு அன்னை தெரஸா திட்டம்; ஈ.வெ.ரா. மணியம்மையார் பெயரில் விதவைத் தாயின் மகளுக்கான திருமண உதவித் திட்டம்; சாதி மறுப்புத் திருமணம் புரியும் பெண்களுக்கு தங்கம் அளிக்கு திட்டம்; அரசு வேலை வாய்ப்பில் பெண்களுக்கென 30 சதவீத இடஒதுக்கீடு அளித்தது; உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் 33 சதவீதத்தை பெண்களுக்கு ஒதுக்கியது; காவி கொடி பறக்கும் கன்னியாகுமரியில் ஆத்தமிழரான வள்ளுவருக்கு பிரமாண்ட சிலை எழுப்பியது, பெரியார் அண்ணா காமராஜர் போன்ற முனோடித் தலைவர்களின் பெயர்களை தமிழமெங்கும் நிறுவியது; தமிழுக்கு உயர்தனிச் செம்மொழி அந்தஸ்த்தைப் பெற்றுத் தந்து, அதற்கென நினைவுப் பூங்காக்களை அமைத்தது; தமிழ்ப் புத்தாண்டை ‘தை முதல் நாள்’ என்று மாற்றியது; உயிர் காக்கும் இலவசக் காப்பீட்டுத் திட்டங்களை ஏற்படுத்தியது; தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் தமிழகம் தடம் பதிக்க டைடல் பூங்காவைத் திறந்தது; பேருந்துகளிலும் அரசு அலுவலகங்களிலும் திருக்குறளை எழுதி வைக்க உத்தரவிட்டது” என கலைஞரின் ஆட்சிக் காலத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட சமூகநீதி நடவடிக்கை நீண்டுகொண்டே செல்கின்றன. சுருக்கமாகச் சொன்னால் பெரியாரின் கொள்கைகளுக்கு பெருமளவில் சட்ட வடிவத்தை உண்டாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார் கலைஞர்.
கலைஞர் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை, அதன் வழியாக திராவிடக் கருத்தியலின்படியான ஆட்சியையும் இங்கு பாதுகாத்திட எண்ணற்ற சோதனைகளைச் சந்தித்திருக்கிறார். அதில் எம்.ஜி.ஆரின் பிரிவு முக்கியமானது என்றால், அதே அளவில் வைகோவின் பிரிவும் முக்கியமானதாகும். இது தி.மு.க. கண்ட மூன்றாம் பிளவு. 1993 அக்டோபர் 11இல் தி.மு.க.வில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்ட வைகோ, மே 6, 1994இல் மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் என்கிற கட்சியை உருவாக்கினார். பின்னர் 1999ஆம் ஆண்டின் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தி.மு.க. உடன் வைகோ கூட்டணியை அமைத்துக்கொண்டார். அதனால் அது அ.தி.மு.க. போன்றதொரு நேரெதிர் கட்சியாக தி.மு.க.விற்கு அமைந்துவிடவில்லை. என்றாலும் “நெருப்பாற்றில் நீந்தி தி.மு.க.வை கட்டிக் காப்பாற்றினார் கலைஞர்” என்கிற சொல் அவ்வளவு உண்மையானது என்பதை வரலாற்றைப் பின்னோக்கிப் பார்ப்பவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
13 முறை தமிழகத்தின் சட்டமன்றத் தலைவராகவும், ஐந்து முறை தமிழகத்தின் முதலமைச்சராகவும், ஐந்து முறை தமிழகத்தின் எதிர்கட்சித் தலைவராகவும், அரை நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக தமிழக எல்லையைக் கடந்து இந்திய அரசியலின் தனிப்பெரும் ஆளுமையாக, தி.மு.க.வின் அரைநூற்றாண்டு கால தலைவராக, 75 ஆண்டுகளைக் கடந்த முரசொலி இதழின் ஆசிரியராக, சட்டமன்றத்தில் 60 ஆண்டுகளைக் கண்ட தனிப்பெரும் சாதனையாளராக என எண்ணவென்னவாகவோ இருந்த கலைஞரை ஆகஸ்டு 7, 2018இல் இயற்கை அரவணைத்துக்கொண்டது. கிட்டத்தட்ட நூற்றாண்டுகளைக் கடந்த திராவிட இயக்கத்தின், அரை நூற்றாண்டுகால வரலாறை நாம் இன்று இழந்திருக்கிறோம். millath
இனி திராவிட இயக்கத்தின் நிலை என்ன? பெரியார் அண்ணா காலத்திலான திராவிட இயக்கக் கருத்தியல்கள் அரை உயிரில் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கும் சூழலில், தி.மு.க.வின் அடுத்த கட்ட நகர்வு எப்படி இருக்கப்போகிறது? தி.மு.க.வின் இரண்டாவது தலைவராகப் பொறுப்பேற்றிருக்கும் தமிழகத்தின் எதிர்க்கட்சித் தலைவரான மு.க.ஸ்டாலின் “இந்தியா முழுமைக்கும் காவி வண்ணம் அடிக்கும் மோடி அரசுக்கு பாடம் புகட்டுவோம்” என்று பேசியது தொடரும்? அப்படியான அவரின் பேச்சு இந்துத்துவவாதிகளையும் சாதியவாதிகளையும் எதிர்த்து நிற்குமா? தமிழகத்தில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் மத்திய அரசின் அடிமை ஆட்சியை நீக்கி, தமிழகத்தில் சுயாட்சியை நிலைபெற வைக்குமா? என்கிற எண்ணற்ற கேள்விகள் ஒருபுறமிருக்க, திராவிடக் கட்சிகள் தமிழர்களை ஏமாற்றிவிட்டன என்று கிளம்பியிருக்கிற இளைஞர் கூட்டம் இங்கு ‘தமிழ் தேசியத்தை உருவாக்குவார்கள் அல்லது பார்ப்பன பனியா கும்பல்களிடம் ஏமாற்றப்பட்டு தமிழகத்தைக் காவு கொடுத்துவிடுவார்களா? என்கிற அச்சம் இன்னொரு பக்கம் உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது. இதில் திராவிடர் இயக்கம் என்ன நிலைப்பாடு எடுக்கப்போகிறது? கடந்த காலத் தவறுகளில் இருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டோம் மீண்டும் அவை நடக்காது என்று பேட்டியளித்த ஸ்டாலின் ஈழம், தமிழர்கள் மீது திணிக்கப்படும் அழிப்புப் பொருளாதாரத் திட்டங்கள், காவேரி முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சினை, விவசாயிகள் பிரச்சினைகள், நீட் தேர்வு இப்படி எண்ணற்ற தமிழகத்தின் வாழ்வுசார் உணர்வுசார் சிக்கல்களில் நேர்மறையான முடிவுகளை எடுத்து, அதேசமயம் தமிழின்பால் கிளம்பியிருக்கும் புதிய இளைஞர் கூட்டத்தை அரவணைத்துக் கொண்டுபோனால் மட்டுமே எதிர்காலத்தில் திராவிட இயக்க ஆட்சி நீடிக்கும். அப்படி இல்லாமல் போனால் அது திராவிட ஆட்சிக்குள் வராது. ஒரு எம்.ஜி.ஆர். ஜெயலலிதா போன்றவர்கள் தேர்தல் வெற்றியை ஒட்டியா ஆட்சி என்பதாகவே அது அமைந்துவிடும்.
- பழனி ஷஹான்

Write on புதன்கிழமை, 10 அக்டோபர் 2018

தமிழகத்தின் முதல் பெரிய அரபிக் கல்விக் கூடம் வேலூர் பாக்கியாத் சாலிஹாத் மதரஸா என பலர் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கீழக்கரையிலுள்ள அரூசியா மதரஸாவே தமிழகத்தின் முதல் பெரிய மதரஸா. அரூசியா எனும் பட்டத்தை வழங்கும் இம்மதரஸாவில் ஓதிப் படித்தவர்கள்தான் குணங்குடி மஸ்தான், புலவர் நாயகம் போன்றவர்கள்.
காயல்பட்டினத்தில் பிறந்து கீழக்கரைக்கு மருமகனாய் வந்த தைக்கா சாகிபு அப்துல் காதர் நிறுவிய மதரஸாவே அரூசியா, இவர்தான் அண்ணலெங்கோ முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் பெருந்தொண்டைப் புகழும் ‘ஷஃபஇய்யா’ எனும் நூலை யாத்தவர்.
தைக்கா சாகிபிடம் பாடம் கேட்ட லெப்பை ஆலிம், ஆசானின் ஐந்தாவது மகனை மணந்து மாப்பிள்ளை லெப்பை ஆலிம் ஆனார். தமிழ், அரபி, உருது, பார்சி என புலமை பெற்ற மாப்பிள்ளை லெப்பை ஆலிம் அரூசியாவின் பொறுப்பை ஏற்றதோடு பல மௌலிதுகளையும் ராத்திபுகளையும் இயற்றியுள்ளார்.
அரூசியாவில் கற்றவர்களே கலவத்து நாயகமும் பல்லாக்கு வலியும் இவர்கள் கல்விக் கடலாகவும் அரபு மொழி மேதைகளாகவும் திகழ்ந்தனர்.
ஷைகு நாயகம் என்ற அகமது அப்துல்காதர் அவர்களும் மஹானந்த பாவா என்ற முகம்மது அப்துல்காதர் அவர்களும் குறிப்பிடத்தக்க சூஃபிகளாவர்.
காயல்பட்டனத்திலிருந்து வந்து கீழக்கரையில் வாழ்ந்த சதக்கத்துல்லா அப்பா, அண்ணலார் மீது அரபுக் கவிதைகள் பாடினார். அந்நூலின் பெயர் : வித்ரியா.
சதக்கத்துல்லா அப்பா அவர்களின் பேரர். சின்ன மரக்காயர் என்ற அப்துல்காதர் ஆலிம் புலவர் அரபியிலும் தமிழிலும் பல செய்யுட்களை இயற்றியுள்ளார். இவர் இயற்றிய நூலே ‘அடைக்கல மாலை.’
ஹபீபு முஹம்மது மரக்காயரின் தம்பி மகனான சையது இஸ்மாயில் லெப்பை மரைக்காயர் ‘மூஸா நபி நாயகம்’ எனும் நூலை இயற்றியுள்ளார்.
இவ்வூரில் வாழ்ந்த கருத்த சதக்குத் தம்பிப் புலவரும் காதிர் சாகிபு அண்ணாவியாரும் முஹம்மது காசிம் மரக்காயரும் சேர்ந்து ‘யூசுபு நபி காவியம்’ எனும் நூலை எழுதியதாக சொல்லப்படுகிறது. இவ்வூரில் பிறந்து இலங்கையில் மறைந்து அப்துல் மஜீது புலவர் ‘ஆசாரக் கோவை’ எனும் நூலை எழுதியுள்ளார்.
‘ஆயிரமசாலா’ பாடிய செய்யிது இசுஹாக் புலவர் ‘நபியவதார அம்மானை’ பாடிய கவி களஞ்சியப் புலவர் ‘சின்ன சீறா’ பாடிய பனீ அகமது மரைக்காயர் புலவர் ‘நூறு நாமா’ பாடிய செய்யது அகமது மரைக்காயர் புலவர், மதுரை தமிழ் சங்க வித்வான் செய்யிது முகம்மது ஆலிம் புலவர் ஆகியோர் கீழக்கரைவாசிகள்.
வளமான வணிகத்தால் வளமான வாழ்க்கைக்குச் சொந்தமுடைய பேரூர் பேரறிவாலும் பேரருளாலும் பல பெருமகன்களைக் காலந்தோறும் பெற்றே வந்துள்ளது.
அண்மைக் காலத்தில் பெரும் புகழ் பெற்ற அப்ஸலுல் உலமா டாக்டர் தைக்கா சுஹைப் ஆலிம் ஆய்வு செய்து எழுதிய நூல் மிகவும் சிறப்புக்குரியது. அந்நூலின் பெயர் : ARABIC ARAVI AND PERSIAN IN SARANDIB AND TAMILNADU.sadaksyed abthul kaderஅமெரிக்கப் பல்கலைக் கழகத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட இந்நூல் மொழியியல் வரலாறு பற்றிய பல சந்ததிகளை உலகுக்கு உரைக்கிறது.

அப்ஸலுல் உலமா சுஹைல் ஆலிம் அவர்களுக்கு நேரெதிர் கருத்துக்களைக் கூறிய கவிஞர் இன்குலாப் எனும் சாகுல் அமீதும் கீழக்கரைக்காரரே.
‘தமிழகத்தில் மார்க்கோபோலோ, இபுனு பதூதா’ எனும் நூலை எழுதிய இத்ரீஸ் மரைக்காயரும் ‘பசுங்கதிர்’ எனும் இதழை நடத்திய எம்.கே.ஈ.மவ்லானாவும் கீழக்கரைக்காரர்களே!
‘தென்பாண்டிச் சீமையிலே’ எனும் பெயரில் ஏர்வாடியார் வரலாற்றை நாவலாக வடித்த சகோதரர் ச.சி.நெ.அப்துல் ரசாக்கும் அவருடைய அண்ணன் அப்துல் ஹக்கீமும் குறிப்பிடத்தக்க கீழக்கரை எழுத்தாளர்கள்.
‘காணாத காட்சி’ எனும் சிறுகதை நூலை எழுதிய மஜீதா மைந்தன் [இயற்பெயர் மகபூபா] சில நாவல்களை எழுதிய ரஹீமா ஆகிய பெண் படைப்பாளிகளும் கீழக்கரைவாசிகளே . எமக்குத் தெரியாதவரும் இருப்பர்.
மகத்தான சமுதாயத்தை அமைக்க மதரஸாக்கள் - கல்விக் கூடங்கள் உதவியிருக்கின்றன என்பதை கீழக்கரை மெய்ப்பிக்கிறது.
கீழக்கரை அரூசியா மதரஸா குணங்குடியார், புலவர் நாயகம் போன்றவர்களின் இரண்டாவது தாய் வீடாக இருந்ததை முன்பே குறிப்பிட்டுள்ளோம். இவர்கள் மட்டுமல்ல அக்கால மேதைகள் பலரையும் அரூசியா மதரஸா உருவாக்கித் தந்துள்ளது.
அவர்களில் முக்கியமானவர்கள் : புதூர் குட்டைக் காதர் லெப்பை, வேலூர் அஃலா ஹலரத் அவர்களின் தந்தை ஆத்தூர் அல்லாமா அப்துல் காதிர் சாகிபு, அம்மாபட்டினம் முகம்மது யூசுபு ஹலரத், அபிராமம் அப்துல் காதர் ஆலிம் சாகிபு.
கீழக்கரை அறிஞர்களையும் அருளாளர்களையும் பெற்ற பேரூர் மட்டுமல்ல கொடையாளர்கள் பலரையும் பெற்ற சீரூர்.
வள்ளல் சீதக்காதியைப் பற்றி தமிழகமே நன்கறியும். இவரைப் போல் மானுடர்க்கல்லாது தமிழ் வளர்க்க வாரி வழங்கியவர்கள் சிலர் இருந்துள்ளனர். பெரிய மரைக்காயர் என்ற லெப்பை நெய்னா மரைக்கார் ‘சின்ன சீறா’ எனும் நூல் வெளிவர கொடையளித்துள்ளார். அப்துல் காதிர் என்ற வள்ளலே ‘இராஜ நாயகம்’ எனும் நூல் வெளிவர கொடை நாயகராய் இருந்துள்ளார்.
ஆயிரமாண்டு கால வரலாற்றுச் சுவடுகளைக் கொண்டது கீழக்கரை என்றால் மிகையாகாது. காலங்கள் தோறும் கல்விச் சாலைகள் மூலம் கல்விப் பணி செய்த சமுதாயம் பிற்காலத்தில் உஸ்வத்துல் ஹஸனா எனும் சங்கத்தின் மூலம் கல்வியை முன்னெடுத்துச் சென்றது.
சங்கத்தின் பொறுப்பிலிருந்த புகழ்பெற்ற கே.டி.எம். எனும் விலாசத்துக்கு சொந்தக்காரரான ஹுஸைன் ஹாஜியார் மதரஸதுல் ஹமீதியா எனும் வித்தை ஹமீதியா தொடக்கப் பள்ளி என்னும் செடியாக்கினார். அதுவே வளர்ந்து ஹமீதியா மேல்நிலைப் பள்ளியாக கிளை விட்டு ஹமீதியா மகளிர் மேனிலைப் பள்ளியாகவும் வளர்ந்துள்ளது.
ஹமீதியா கல்விக் கூடங்களைத் தொடர்ந்து எவரும் எதிர்பாராத வகையில் இன்று கீழக்கரை கல்விக் கூடங்களின் தாயகமாகத் திகழ்கின்றது.
பத்து தொடக்கப் பள்ளிகள், பத்து மெட்ரிக்குலேசன் மேனிலைப் பள்ளிகள், ஐந்து கிண்டர் கார்டன் பள்ளிகள், முகம்மது சதக் பாலிடெக்னிக், முகமது சதக் ஐ.டி.ஐ., முகம்மது சதக் அறிவியல் கல்லூரி, முகம்மது சதக் ஆண்கள் கலைக் கல்லூரி, முகம்மது சதக் பொறியியல் கல்லூரி, தாஸிம் பீவி அப்துல் காதர் மகளிர் அறிவியல் கல்லூரி, புகாரி ஆலிம் அரபிக் கல்லூரி, சையது ஹமீதியா அரபிக் கல்லூரி, சையது ஹமீதியா கலை அறிவியல் கல்லூரி, கீழக்கரை கல்லூரிகளில் பெரும்பாலானவை மேதகு சேனா மூனா வகையறாவைச் சேர்ந்த ஹமீது அப்துல் காதர் அமைத்தவை. சென்னை சோழிங்கநல்லூரிலும் இவர்களின் கல்லூரி உள்ளது.bsa u
சேனா மூனா ஹமீது அப்துல் காதர் தனியார் கல்லூரிகள் உருவாக முதலமைச்சராக இருந்த எம்ஜியாருக்கு அடியெடுத்துக் கொடுத்தவர்.
சேனா மூனாவுக்கு கல்விப் போட்டியாளர் சேனா ஆனா வகையறா இவர்கள்தான் வண்டலூர் பி.எஸ்.ஏ.பல்கலைக் கழகத்தை உருவாக்கியவர்கள்.
அண்மைக் காலத்தில் கீழக்கரை மைந்தர்கள் மைந்தர்களை மட்டுமல்ல பல்வேறு பகுதி மக்களையும் வாழ வைத்தவர்கள் கீழக்கரை வணிக முன்னோடிகள். கிழக்காசியா நாடுகளிலும் மேற்காசிய நாடுகளிலும் வேலை கொடுத்து இந்தியாவைச் செழிப்பாக்கியவர்கள் கீழக்கரை வணிகர்கள்.
கீழக்கரையின் மிக முக்கியமான பிரமுகர் பேரூராட்சித் தலைவராகவும் பதவி வகித்த அல்ஹஜ் கே.எஸ்.எம்.சாகுல் ஹமீது ஆலிம் ஜமாலியாவார்.
ஜமாலியா அரபுக் கல்லூரியில் பட்டம் பெற்ற ஹாஜியார் பேரூராட்சித் தலைவராக இருந்த போது கீழக்கரையைச் சுற்றியுள்ள ஊர்களிலும் பிரபலமானார். அவ்வாறு அவர் பிரபலமாகக் காரணம் தம்முடைய மார்க்கமான இஸ்லாத்தை நசுக்கப்பட்ட மக்களிடம் எடுத்துரைத்ததே.
இவரால்தான் கூரியூர் கிராமமே இஸ்லாத்தின் வண்ணத்தை பூசிக் கொண்டது. அழைப்பியல் முன்மாதிரி ஹாஜியார்.
தொடக்க காலத்தில் சங்குத் தொழிலில் கொடி கட்டிப் பறந்த ஹாஜியார் மோட்டார் படகு வாங்க கேரளத்துக்குச் சென்று வாங்கிய படகில் பயணித்து கீழக்கரை வந்தாராம். இன்னொரு முக்கிய சங்கதி கேரளத்திலிருந்து படகோட்டி வந்தவர்களில் ஒருசிலர் கீழைக்கரைவாசிகளாக்கினாராம்.
1960 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் கீழைக்கரையில் நடந்த அனைத்துலக இஸ்லாமியத் தமிழ் இலக்கிய ஐந்தாம் மாநாடு ஒரு மகத்தான மாநாடாக அமைந்தது.
அம்மாநாட்டின் போது வெளியிடப்பட்ட சிறப்பு மலர் பல்வேறு சங்கதிகளைப் பற்றி கதைக்கிறது.
அதிலுள்ள ‘வகுதை பூரான்’ எழுதிய ‘அதிசய மனிதர்’ எனும் கட்டுரைத் தொழில் முன்னோடி கே.டி.எம்.ஹூஸைன் ஹாஜியார் பற்றிக் கூறுகிறது.
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் கீழக்கரை ஏற்றுமதி இறக்குமதியில் நலிவுற்றது. இருபதாம் நூற்றாண்டு தொடங்கிய போது பிறந்த ஹுஸைன் ஹாஜியார் கீழக்கரை மீண்டெழ் வழிவகுத்தார்.
சங்கு முத்து ரத்தின வணிகங்களைத் தொடங்கிய ஹாஜியார் பலரை தம் பங்காளிகளாக்கிக் கொண்டார். இத்தகைய வழிமுறையை கீழக்கரையாளரைத் தவிர வேறு யாரும் வேறு யாரும் முன்னெடுக்கவில்லை. இதே முறையைத்தான் பிற்காலத்தில் பெரும் செல்வச் சீமானாக வளர்ந்த டாக்டர் பி.எஸ்.அப்துர் ரஹ்மான் பின்பற்றினார்.
இறுதியாக டாக்டர் பி.எஸ்.அப்துர் ரஹ்மான் அவர்கள் குறிப்பிட்ட ஒரு நன்மொழியைக் கூறி கட்டுரையை முடிப்போம்.
“மறுமைக்கென நன்மையை நாடி நாம் இறைவனை வணங்கும் போது அடுத்தவேளை உயிருடன் இருப்போம் என்ற எண்ணமின்றி ஒரே ஓர்மையுடன் வணக்கம் புரிதல் வேண்டும். இம்மைக்கென செல்வம் தேடி நாம் நிறுவனங்களைத் துவங்கும் போது ஆயிரம் ஆண்டுகள் தழைத்திருக்கும் என்ற எண்ணத்தில் தக்க கட்டமைப்புகளுடன் துவங்கிட வேண்டும்.”
மண் வலம் தொடரும்…
9710266971

Write on புதன்கிழமை, 10 அக்டோபர் 2018

பாஜகவினரும் ஹிந்து யுவ வாஹினி அமைப்பினரும் அலிகர் பல்கலை கழகம் மாணவர் சங்க அலுவலகத்தில், அத்துமீறி நுழைந்து அங்கு மாட்டப்பட்டிருந்த முகம்மது அலி ஜின்னாவின் புகைப்படத்தை கழட்ட வேண்டும் என்று தகறாறு செய்து படத்தை சேதப்படுத்தினார்கள். இதனையடுத்து இந்த அமைப்பினருக்கும் பல்கலை கழக மாணவர்களுக்கும் இடையில் கைகலப்பு வந்தது. உடனே வந்த காவல்துறை வம்பு செய்ய வந்தவர்களை விட்டுவிட்டு மாணவர்களை அடித்தார்கள். இதனையடுத்து இந்துத்துவ அமைப்பினரை கைது செய்ய வேண்டும் என்று ஆர்ப்பாட்டம் செய்தனர். பாஜக தேசிய தலைவர் அமித்ஷா மற்றும் உத்தரப்பிரதேச முதல்வர் ஆதித்யநாத் இந்த விவகாரத்தில் தலையிட்டு 2018 இந்திய அரசியலில் ஜின்னாவுக்கு எந்த வேலையும் இல்லை என்பதால் இந்தியாவில் ஜின்னாவுக்கு மரியாதை செய்ய முடியாது என்றார்கள். இந்த சம்பவம் நடக்கும் போது இதை பற்றி சட்டமன்றத்தில் பேசுவதற்கு முஸ்லிம் உறுப்பினர் ஒருவர் கூட இல்லை.
ஜின்னா 80 வருடங்கள் முன்னர் கூறிய கருத்தை இந்த சம்பவம் உண்மைப்படுத்தி விட்டது. தேர்தல் அரசியல் இந்தியாவில் முஸ்லிம்களை நிரந்தர சிறுபான்மை மக்களாக மாற்றி விடும் என்ற அச்சத்தை ஜின்னா 1930 களிலேயே கூறினார். 1930 களில் ஜின்னா கணித்துச் சொன்னது இந்தியாவின் முதல் நாடாளுமன்ற தேர்தல் மற்றும் சட்டமன்றங்களின் தேர்தலில் தெரிந்து விட்டது. அங்கத்துவ அரசியலில் மட்டுமில்லாமல் நிர்வாக கட்டமைப்பு, நீதித்துறை, காவல்துறை, பாதுகாப்புத்துறை, உளவுத்துறை, உள்ளாட்சித்துறை என அனைத்திலும் முஸ்லிம்கள் சிறுபான்மை என சுருங்கி விட்டனர். வாக்கு வங்கி அரசியலில் முஸ்லிம்கள் அனைத்து அரசியல் சக்தியையும் இழந்து விடுவார்கள் என்று ஜின்னா கவலைப்பட்டார்.
அலிகர் பல்கலை கழகத்தில் ஜின்னாவின் படம் அதே இடத்தில் 80 ஆண்டுகளாக நிலைத்திருக்கிறது. இந்த படம் அவர் அலிகார் பல்கலை கழக மாணவர் சங்கத்தின் கௌரவ உறுப்பினராக இருந்த சமயம் மாட்டப்பட்ட புகைப்படம் அது. ஜின்னாவின் படத்தை பிரச்சனையாக்குவதன் மூலம் இந்திய அரசியல் என்பது பெரும்பான்மை வகுப்புவாதம் என்றும் சிறுபான்மை அடங்கிப் போக வேண்டும் என்பதையும் மற்றொரு முறை முஸ்லிம்களுக்கு உணர்த்தியிருக்கிறது. ஜின்னா இந்த பெரும்பான்மை அரசியல் கண்டு தான் வேதனைப்பட்டார். எச்சரிக்கையானார். முஸ்லிம்கள் தங்கள் சிறுபான்மை அடையாளம் காரணமாகவே அனைத்து அதிகாரத்தையும் இழந்து நிற்கிறது.
மும்பையின் உயர்குடி சமூகத்தில் பிறந்த ஜின்னா ஆரம்ப நாட்களில் காங்கிரஸ் கட்சியில் தான் சேர்ந்தார். 1906 ல் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக தாதாபாய் நவரோஜி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவருக்கு உதவியாளராக ஜின்னா நியமிக்கப்பட்டார். காங்கிரசுக்கும் முஸ்லிம் லீக்குக்கும் இடையில் 1916 ல் ஒரு ஒப்பந்தம் உருவாக ஜின்னா காரணமாக இருந்தார். அப்போது அவர் “நான் ஒரு வலிமையான காங்கிரஸ்காரன், இந்து - முஸ்லிம் என்ற பாகுபாட்டில் எனக்கு விருப்பம் இல்லை” என்று கூறினார்.
ஜின்னா காங்கிரஸ் கட்சியில் இணைந்து 9 ஆண்டுகள் கழித்து தான் காந்தி தென் ஆப்ரிக்காவில் இருந்து இந்தியா திரும்பினார். கோகலேயின் மிதவாத காங்கிரஸ் கொள்கையை காந்தி பின்பற்றினார். 1920 ல் காந்தி ஒத்துழையாமை (Non- Cooperation) போராட்டத்தை நடத்தினார். ஜின்னா இதனை விரும்பவில்லை. மக்களை திரட்ட மதத்தை கருவியாக பயன்படுத்துவதையும் ஜின்னா எதிர்த்தார். காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் ஜின்னாவின் எதிர்குரல் தோல்வி அடைந்தது. இதன் காரணமாகத்தான் அவர் காங்கிரஸ் கட்சியில் இருந்து விலகினார். இருந்தாலும், இந்து - முஸ்லிம் ஐக்கியத்துக்காக உழைத்தார்.
1937 ஐக்கிய மாகாணத்துக்கு தேர்தல் நடைபெற்றது. ஐக்கிய மாகாணம் என்பது இன்றுள்ள உத்தர் பிரதேசமும் ஜார்கண்ட்டும் இணைந்த பகுதி. காங்கிரஸ் இந்த தேர்தலில் பங்கெடுத்தது. முஸ்லிம் லீக்குடன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்து கொண்டது. முஸ்லிம்களுக்கான 60 தொகுதிகளில் 9 ல் போட்டியிட்டது. ஒன்றில் கூட வெற்றிப்பெற வில்லை. அதே நேரம் பொது தொகுதிகளில் மிகச் சிறப்பான வெற்றி பெற்றது. ஆட்சி அமைக்க முஸ்லிம் லீக்கின் உதவி காங்கிரசுக்கு தேவையில்லாமல் போனது. காங்கிரஸ் தன் விருப்பம் போல் ஒரு அரசை அமைத்து கொண்டது. எதிர்கட்சி இருக்கைகளில் ஏராளமாக இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் இருந்தார்கள்.
ஐக்கிய மாகாண சட்டசபையில் காங்கிரஸ் கட்சி சார்பில் இரண்டே முஸ்லிம்கள் இடம்பெற்று இருந்தனர். முஸ்லிம்களுக்கு பெரும்பான்மைவாதம் என்ற அச்சுறுத்தலை இது ஏற்படுத்தியது. காங்கிரஸ் இந்து வாக்குகளை ஒன்று திரட்டியது. அதில் 70 விழுக்காடு வாக்குகளை காங்கிரஸ் கட்சி பெற்றது. அதே நேரம் முஸ்லிம் வாக்குகள் பல கட்சிகளுக்கு சிதறிப் போனது. யூனியனிஸ்ட் பார்ட்டி, முஸ்லிம் இண்டிபென்டன்ட் பார்ட்டி மற்றும் க்ரிஷாக் மற்றும் சில சிறிய கட்சிகள் முஸ்லிம் வாக்குகளை சிதறடித்தன. முஸ்லிம் லீக் ஒன்று தான் இந்தியா முழுவதும் உள்ள முஸ்லிம்களிடம் வாக்குகளை பெற்றது. அதுவும் 10 % விழுக்காடு வாக்குகள் தான். இந்த சூழ்நிலையில் தான் காங்கிரஸ் எந்த ஒரு முஸ்லிம் கட்சியுடனும கூட்டணி இல்லை என்றது.

இது குறித்து காங்கிரஸ் மற்றும் ஜம்யியத் முஸ்லிம்கள் எழுதுகிறார்கள். முஸ்லிம்கள் சிறுபான்மையாக உள்ள பீகார், உத்தரப்பிரதேசம் ஆகிய மாகாணங்களில் காங்கிரஸ் ஆட்சி நடந்த சமயத்தில் பெருங் கலவரங்கள் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக உருவாகின. ஏராளமான முஸ்லிம்கள் கொலை செய்யப்பட்டார்கள். அவர்களின் உடைமைகள் சூரையாடப்பட்டன. இதன் பிறகு இங்குள்ள முஸ்லிம் மக்களிடத்தில் முஸ்லிம் லீக் செல்வாக்குப் பெற்றது. இதன் காரணமாக முஸ்லிம் லீக் இதர முஸ்லிம் கட்சிகளை வீழ்த்தியது. காங்கிரஸ் ஆக சொற்பமான முஸ்லிம் ஓட்டுகளையே வாங்க முடிந்தது.
1946 ல் இந்தியாவை கைகழுவி வெளியேற பிரிட்டிஷ் முடிவெடுத்து இருந்தது. அப்போது, முஸ்லிம் வாக்குகள் ஜின்னாவின் பக்கம் திரும்பி விட்டது. மேலும் ஜின்னா வட இந்தியாவில் பழங்குடியின கட்சிகளுடனும், பட்டியல் சமூக கட்சிகளுடனும் உடன்படிக்கை செய்து கொண்டார். முஸ்லிம் லீக் 80 விழுக்காடு முஸ்லிம் ஓட்டுகளை பெற்றது. இது தான் காங்கிரசுக்கு அச்சம் தந்தது.
நிரந்தர சிறுபான்மை:
மத்திய சட்டசபையில் 1938 ல் ஜின்னா பேசும் போது தான் நிரந்தர பெரும்பான்மை நிரந்தர சிறுபான்மை என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்திப் பேசினார். 1937 ல் நடந்த மாகாண சட்டசபை தேர்தல்களில் 7 மாகாணங்களில் காங்கிரஸ் வெற்றிப் பெற்றது. இதை ஜின்னா குறிப்பிட்டு பேசும் போது, “ இது ஜனநாயகமான பெரும்பான்மை இல்லை. இது, நிரந்தரமான இந்து பெரும்பான்மை. இதில் எந்தவொரு மாற்றமும் ஏற்பட முடியாது. இது, ஜனநாயகம் என்ற முறையை கேலி செய்வது போல இருக்கிறது. இது, இங்கிலாந்து நாட்டுக்கு வேண்டுமானால் சரியானதாக இருக்கலாம். இந்த முறையை இங்கு நிறுவும் போது அது தோல்வி அடைந்துள்ளது. இந்த தோல்வியை நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள். இதன் விளைவு என்ன? நிரந்தர இந்துப் பெரும்பான்மை. அதே போல், நிரந்தர இந்து அமைச்சரவை” என்று கூறினார்.
இதன் பிறகு 1940 ல் பிரிதோர் சந்தர்ப்பத்தில் காந்தி, “இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் அரசியலில் சம பலம் உள்ளவர்கள்” என்று கூறிய போது, ஜின்னா, நிரந்தர பெரும்பான்மை நிரந்தர சிறுபான்மை என்ற கருத்தை கொண்டு திருப்பியடித்தார். “இதில் ஒரே ஒரு முரண்பாடு, அது, சகோதரர் காந்திக்கு 3 ஓட்டு. எனக்கு ஒரே ஒரு ஓட்டு” என்றார்.
இரு நாடுகள் என்ற கொள்கை:
பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையில் அரசியல் சமநிலை என்பது பொய்த்துப் போனது. பிரிட்டஷ் இந்தியாவில் இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் இரு சமூக மக்களாக இல்லை, இரண்டு தேசிய மக்களாக இருக்கிறார்கள் என்ற கருத்துக்கு ஜின்னா 1940 க்குப் பிறகு தான் வருகிறார். இந்து முஸ்லிம் அரசியல் சமநிலை உருவாகவியலாத நிலையிலும் 1946 ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தில் இருந்து வந்திருந்த பிரிட்டிஷ் அமைச்சர் தூதுக்குழு (Cabinet Mission) கொண்டு வந்த ஐக்கிய இந்தியா என்ற திட்டத்தில் வற்புறுத்தல் காரணமாக ஜின்னா கையெழுத்திட்டார்.
இதன் முடிவில் காங்கிரஸ் முஸ்லிம் லீக் இடையான அனைத்து நம்பிக்கைகளும் குலைந்து போயின. இதன் முடிவில் தான் ஜின்னா, தானே நிராகரிந்துக் கொண்டிருந்த, முஸ்லிம்களுக்கு தனி நாடு என்ற கோரிக்கையை பேசத் தொடங்கினார். 1947 ல் நாடு இரண்டாக பிரிந்தது. பிரிவினையின் பழியை ஒட்டு மொத்தமாக ஜின்னாவின் தலையில் சுமத்துகிறது இந்திய வரலாற்று ஏடுகள். அவை ஏடுகள் அல்ல, கேடுகள்.
விடுதலைக்குப் பின்னர் நிரந்தர அடிமையாகி இருக்கும் முஸ்லிம்களுக்கு ஜின்னா சுதந்திரமான ஒரு நாட்டை உருவாக்கி கொடுத்து விட்டு போனார் என்பது தான் இந்துத்துவாவின் ஆதங்கம். அதனால் தான் அவரது புகைப்படம் இந்தியாவில் இருப்பதை கூட அவர்களால் ஜீரணிக்க இயலவில்லை. இந்தியாவில் தலித் மக்களை நிரந்தர அடிமைகளாக வைத்திருப்பதை போன்று ஆயிரம் ஆண்டுகளாக முஸ்லிம்களாக மாறியிருக்கும் இந்திய முன்னாள் அடிமைகளை பெரும்பான்மை ஜனநாயகம் என்பதன் பேரில் நிரந்தர சிறுபான்மையாகவும், உரிமைகளற்ற நிரந்தர அடிமைகளாகவும் மாற்றிவிட முடியும் என்று கணக்கு போட்டார்கள் அன்றைய காங்கிரஸ்காரர்கள். அந்த கணக்கை துல்லியமாக கணித்து முறித்தவர் முகம்மது அலி ஜின்னா. அது தான் ஜின்னாவின் மீதுள்ள கோபம்.
ஜின்னா ஒரு தீர்க்க தரிசனமாக அதனை உணர்ந்தார். இந்திய முஸ்லிம்கள் நிரந்தர சிறுபான்மை இந்துக்கள் நிரந்தர பெரும்பான்மை என்பதை ஜின்னா மட்டும் தான் வெளிப்படையாக பேசினார். விடுதலை பெறும் இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள் சிறுபான்மையாகப் போவது பற்றியும் நிரந்தரமாக உரிமை இழக்கப்போவது பற்றியும் காங்கிரஸில் யாருமே கவலைப்படவில்லை. ஏன், காந்தியும், நேருவும் கூட மௌன சாட்சிகளாய் இருந்தார்கள். அல்லது மௌனமாய் அங்கீகரித்துக் கொண்டார்கள். காந்தி இந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமை பற்றி மட்டும் தான் பேசினார். முஸ்லிம் இழக்கப்போகும் உரிமைகள் பற்றிப் பேசவில்லை. நாடு பிரியக்கூடாது என்று நல்லெண்ணம் கொண்டிருந்த காந்திக்கு விடுதலை இந்தியாவில் முஸ்லிம்கள் அடையப்போகும் இழிநிலை பற்றி எந்த அக்கறையும் இல்லை.
ஜின்னா பாகிஸ்தான் கோரிக்கையை வைத்த போது, ஜின்னா அந்த கோரிக்கையை கைவிட வேண்டும் என்று தான் காந்தி சொன்னாரே தவிர முஸ்லிம் லீக்கின் கோரிக்கைகளை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று நேருவையோ, பட்டேலையோ காந்தி வற்புறுத்தவில்லை. இந்திய மாகாணங்களில் காங்கிரஸ் முஸ்லிம்களின் ஆதரவு இன்றி ஆட்சி அமைக்க முடியும் என்று நம்பிக்கையளித்த 1937 மாகாண சட்டசபை தேர்தல் தான் நாடு பிரிவினைக்கான முதல் விதை. சட்டசபை அதிகாரத்தில் இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் சம பலம் இருப்பது தான் ஜனநாயகம் என்றார் ஜின்னா. அதனால் தான் வாக்களிப்பு ஜனநாயகம் இங்கிலாந்துக்கு பொருந்தும் இந்தியாவுக்குப் பொருந்தாது என்றார். இந்திய அரசியலில் திணிக்கப்பட்ட இந்த வாக்களிப்பு ஜனநாயகம் தான் இந்தியாவில் வாழும் முஸ்லிம்களை அதிகாரமற்ற சமூகமாக ஆக்கி விட்டது. அன்று ஜின்னா சொன்ன காரணம் இன்றும் அப்படியே இருக்கிறது.
இன்றும் இந்திய நாடாளுமன்றத்திலும் இந்திய சட்ட மன்றங்களிலும் முஸ்லிம்கள் வலிமை பெற முடியவில்லை. நரேந்திர மோடி தலைமையிலான 16 வது மக்களவையில், 545 இருக்கைகளுக்கு 22 முஸ்லிம் தான் உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள். முஸ்லிம்கள் இருக்க வேண்டிய எண்ணிக்கையில் 3 ல் 1 பங்கு தான் இருக்கிறார்கள். இந்தியாவின் 14 மாநிலங்களின் சட்டமன்றங்களில் 1 முஸ்லிம் உறுப்பினர் கூட கடந்த 25 ஆண்டுகளாக இடம்பெறவில்லை. காரணம் இந்து பெரும்பான்மை முஸ்லிம் சிறுபான்மை. குஜராத் சட்டமன்றத்தின் 182 மொத்த இடங்களுக்கு முஸ்லிம்கள் 3 பேர் மட்டுமே உள்ளனர். உத்தர பிரதேசத்தில் முஸ்லிம் மக்கள் தொகை 19.2 % விழுக்காடு உள்ளது ஆனால், 404 உறுப்பினர்களில் கொண்ட சட்டமன்றத்தில் முஸ்லிம்கள் 5.9 % விழுக்காடு தான் இருக்கிறார்கள்.
இது மட்டுமின்றி முஸ்லிம்கள் தேசிய, மாநில மற்றும் உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் அதிகாரங்களில் இருந்தும் துரத்தப்பட்டு விட்டனர். மதச்சார்பின்மை பேசும் அரசியல் கட்சிகளும் தேர்தலில் போட்டியிட முஸ்லிம்களுக்கு உரிய இடங்களை கொடுப்பதில்லை. முஸ்லிம் கட்சிகளை சேர்த்துக் கொண்டால் இந்துக்களின் ஓட்டு வராமல் போய்விடும் என்று அச்சப்படுகிறார்கள். முஸ்லிம்கள் ஓட்டு எங்களுக்கு தேவையில்லை என்று பாஜகவினர் வெளிப்படையாகவே கூறுகிறார்கள். இன்று இந்தியாவில் உள்ள முஸ்லிம்கள் அரசியல் சட்ட சபை அதிகாரம், நிர்வாக அதிகாரம், நீதித்துறை அதிகாரம், குறைந்த பட்சம் முஸ்லிம்கள் அதிகம் இருக்கும் உள்ளாட்சிகளை ஆளும் அதிகாரம் என்று எதுவுமே இப்போது இல்லை.
வாக்களிப்பு ஜனநாயகம் என்பது ஜின்னா சொல்வது போல ஒற்றை சமூகம் கொண்ட இங்கிலாந்து மாதிரி நாடுகளுக்கு பொருந்தும். பல்லின சமூகங்கள் கொண்ட நாட்டில் ஒரு சாதி அல்லது மதம் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் போது மற்றவர் சிறுபான்மை என்று ஒடுக்கப்படுவார்கள். இது, ஜனநாயகத்தின் பெயரால் பெரும்பான்மை வகுப்புவாதம் கொண்ட அனைத்து நாடுகளிலும் இந்த பிரச்னை இருக்கிறது. இலங்கையில் வாக்கெடுப்பு ஜனநாயக அரசியல் முறை தான் இருக்கிறது. ஆனால், 2009 ல் என்ன நடந்தது. அங்கு தமிழர்கள் சிறுபான்மை. தமிழர்கள் உரிமைகள் படிப்படியாக உரியப்பட்டு விட்டன. அரசியல் அதிகாரத்திலும், ராணுவத்திலும் அவர்களுக்கு பெரிய பங்களிப்பு இல்லை. என்ன நடந்தது? சிங்கள பேரின வாதம் 2009 மே மாதம் லட்சக்கணக்கான தமிழர்களை கொன்றது. அப்போது, இலங்கையில் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகம் வேடிக்கை தான் பார்த்தது.
முஸ்லிம்களுக்கு சட்ட அவைகளில் குரல் கொடுக்கும் ஆட்கள் இல்லை. வெளியிலும் இல்லை. அதிகாரத்திலும் பொருளாதாரத்திலும் முஸ்லிம்கள் கட்ட கடைசி நிலை சமூகமாக மாற்றப்பட்டு விட்டார்கள். இது தான் இறுதியாக நிகழும் என்பது ஜின்னாவின் அச்சம். இதற்காகவே இந்து மதம் என்ற கருத்தியலை உருவாக்கினார்கள். இந்து மகா சபை தலைவராக இருந்த வீர் சாவர்கர் தான் இந்துத்துவா என்ற சொல்லாட்சியை 1923 ல் அறிமுகப்படுத்தினார். இந்து மகா சபையின் 1937 டிசம்பர் 30 ல் தலைமை உரையாற்றும் போது, இந்து நாடு, முஸ்லிம் நாடு என்று இரண்டு நாடுகள் கொள்கையை பற்றிப் பேசினார். . இந்திய துணை கண்டம் முழுவதும் உள்ள முஸ்லிம்களை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்துவிட வேண்டும் என்று தான் அன்றைய காங்கிரசும் இந்து மகா சபையும் கருதியது.
ஓராண்டு கழித்து 1938 ல் “இந்துக்கள் வாழும் நாடு இந்துஸ்தான். அந்த நாட்டில் முஸ்லிம்கள் ஒரு சிறுபான்மை சமூகம்” என்றார். அதாவது அரசியல் உரிமைகள் இழந்த சமூகமாக முஸ்லிம்கள் வாழ வேண்டும். இதன் பிறகு தான் இதிலுள்ள ஆபத்தை முஸ்லிம் லீக் தலைவர்கள் உணரத் தொடங்கினார்கள். சாவர்க்கர் பேச்சை சிரத்துடன் கவனித்தார்கள். முஸ்லிம்களை நிரந்தர சிறுபான்மையாகவும் நிரந்தரமாக முடமாக்கவும் இந்து மகா சபை திட்டமிட்டதை உணர்ந்தார்கள். அதில் பாதியளவு முஸ்லிம்களையாவது ஜின்னா காப்பாற்றி விட்டார் என்ற கோபம் தான் இந்துத்துவாவுக்கு இன்றளவும் ஜின்னாவின் மீது கோபமாக கொப்பளிக்கிறது.

Write on புதன்கிழமை, 10 அக்டோபர் 2018

ஈரோடு மண்டல ஜமாஅத்துல் உலமா சபை சார்பில் நாட்டின் 72 வது சுதந்திர தின விழா தாருல் உலூம் சித்தீக்கிய்யா பள்ளிவாசலில் நடைபெற்றது.

தமிழகத்தின் மூத்த ஆலிம் உமர் ஃபாரூக் தாவூதி ஹஸ்ரத் அவர்கள் தலைமையில் நடைபெற்ற விழாவில் ஈரோடு நகர வட்டார உலமாக்களும் மதரசா மாணவர்களும் கலந்து கொண்டனர்.

இந்த நிகழ்ச்சியில் சிறப்பு அழைப்பாளராக கலந்து கொண்ட சமூகநீதி முரசு ஆசிரியர் CMN சலீம் கலந்து கொண்டார். தனது சிறப்புரையில் கீழ்வரும் செய்தியை பகிர்ந்து கொண்டார்.

பள்ளிப் பருவத்திலிருந்து படிப்படியாக பாடமாக படிப்பினையாக உள்வாங்க வேண்டிய உம்மத்தின் வரலாறுகளை ஆண்டுக்கு ஒரு முறை அல்லது அவ்வப்போது மட்டும் அறிந்து கொள்ளும் வழமையை கொண்ட சமூகமாக நாம் இன்று வழிகெடுக்கப்பட்டுள்ளோம். ஒரு வரலாற்று நூலை வாசிக்கும் போது ஆத்திரத்திலும் கவலையிலும் நெஞ்சடைத்தது.
வீரப்போர் புரிந்து மரணித்த முஸ்லிம் தளபதியின் குடும்பத்திற்கு பாளையக்காரர் பூலித்தேவன் நிலங்களை இனாமாக எழுதி தந்தது தொடர்பான செப்புப் பட்டயத்தை பழைய இரும்பு ஈயம் பித்தாளை வாங்குபவனிடம் விற்று பேரீச்சம்பழம் வாங்கி தின்றுள்ளனர் அவரது வாரீசுகள். (வறுமையால் அல்ல. அறியாமையால் நடந்தது)
" History is the Teacher of Life " என்று சொல்லுவார்கள்.வரலாறு தான் வாழ்க்கையை கற்றுதரும். நமது வாழ்கையை வரலாறு காட்டும் திசையில் அமைத்துக்கொள்ளும் அறிவார்ந்த
தலைமுறை உம்மத்தில் உருவாகும் போது நாம் எதிர்பார்க்கும் மாற்றங்கள் ஏற்படலாம்.

Write on புதன்கிழமை, 10 அக்டோபர் 2018

· சிலர் தன்னைப் பிறர் புகழும் போது சுறுசுறுப்போடும், உற்சாகத்தோடும் செயல்படுவார்கள். விமர்சனங்கள், ஏச்சு பேச்சுக்கள் வரும் போது பின்வாங்கி விடுவார்கள். மனிதர்கள் புகழ்ந்தாலும் சரி, இகழ்ந்தாலும் சரி இரண்டையும் சமமாகக் கருதி தொடர்ந்து செயல்படுபவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் கூட்டத்தில் இருக்கும் போது அமல்களில் அதிக ஆர்வம் காட்டுவார்கள். பாவங்களிலிருந்து விலகி நிற்பார்கள். ஆனால் தனிமையில் அமல்களில் சோம்பல் கொள்வார்கள். பாவங்களில் அதிகம் ஈடுபடுவார்கள். தனிமையிலும், கூட்டத்திலும் இது போன்ற வித்தியாசம் காட்டாமல் செயல்படுபவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் வெளியே தலைமை பதவியை வெறுப்பது போல காட்டிக் கொள்வார்கள்; உள்ளே அது கிடைக்காதா என ஏங்கிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் உள்ளேயும் வெளியேயும் தலைமைப் பதவியை விரும்பாதவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் மலை போன்ற தன் குறைபாடுகளை மறந்து விட்டு சிறு இலை போன்ற பிறர் குறைபாடுகளைத் தேடி அலைந்து கொண்டிருப்பார்கள். (தன் அளவில் அநீதமாக நடந்து கொண்டு பிறரிடம் நியாயத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள்) பிறர் குறைகளை மறந்து விட்டு தன் குறைகளை எண்ணி வருந்துபவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் தன்னைப் பற்றி தன் சாதனைகளைப் பற்றி பிறரிடம் அதிகமாகப் பேசிக்கொண்டிருப்பார்கள். விதண்டாவாதங்களில் ஈடுபடுவார்கள். ஆனால் செயல்பாட்டில் ரொம்பவும் பின் தங்கி இருப்பார்கள். குறைவாகப் பேசி, ஆக்கப் பூர்வமான செயல்களில் அதிகம் ஈடுபடுபவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் அதிகப்படியான நியாயங்களைக் கூறி பொறுப்புகளிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள முயற்சிப்பார்கள். ஆனால் தியாகம் செய்வதிலும், செலவு செய்வதிலும் மற்றவர்களை விட முந்திக் கொள்பவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் தமது கொள்கை - கோட்பாட்டில் நிலைத்து நிற்காமல் அடிக்கடி தமது பிரச்சாரப் பயணத்தில் இடறி விழுந்து கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் சத்தியப் பாதையில் உள்ளோர் குறைவாகவும், அசத்தியப் பாதையில் இருப்போர் அதிகமாகவும் இருப்பதை எண்ணி பின் வாங்காமல் தொடர்ந்ந்து பயணிப்பவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் தமது செயல்களுக்கு உடனடியாகக் கிடைக்கும் உலக இலாபங்களை மட்டுமே பிரதிபலனாக எதிர்பார்பார்கள். ஆனால் தமது செயல்களுக்கான எந்தவிதப் பிரதிபலனையும் மனிதர்களிடம் எதிர்பாராமல் மறுமையில் இறைவன் வழங்கும் பிரதிபலனை மட்டுமே எதிர்பார்த்துச் செயல்படுபவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் மனிதர்கள் வழியாக சத்தியத்தை அறிந்து கொள்ள முயல்வார்கள். அந்த வகையில் தம்மை தனிமனிதர்களோடு பிணைத்துக் கொண்டு செயல்படுவார்கள். ஆனால் சத்தியத்தின் வழியாக மனிதர்களைப் புரிந்து கொண்டு, கொள்கையோடு தன்னைப் பிணைத்துக் கொண்டிருப்பவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

· சிலர் தம்முடைய சின்னச் சின்ன சாதனைகளும் மக்களுக்கு மத்தியில் பகிரங்கப்படுத்தப்பட்டு தம் பெயர் முன்மொழியப்படுவதையும் தம் சாதனைகள் வெளிப்படுத்தப்படுவதையும் விரும்புவார்கள். ஆனால் தம்முடைய பென்னம் பெரிய சாதனைகள் வழியாகக் கூட தம்பெயர் முன்மொழியப்படுவதை விரும்பாதவர்களே உண்மையான உளத்தூய்மையாளர்கள்.

“இறைவன் மீது பயபக்தியுள்ள, போதுமென்ற மனோபாவத்தைக் கொண்ட, தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ள விரும்பாத ஒருவனையே அல்லாஹ் விரும்புகிறான்.”
நூல் : இப்னு மாஜா
இறைவா! எனது பார்வையில் என்னைச் சிறியோனாகவும் பிறர் பார்வையில் என்னை உயர்ந்தோனாகவும் வெளிப்படுத்துவாயாக!!

Write on வியாழக்கிழமை, 27 செப்டம்பர் 2018

மரு.ஓ.ட.பால்ராஜ் - 9487348703.
31. பாம்பு தீண்டினால் கடி வாய்க்கு கீழ் ஈரத் துணியில் கட்டுப்போடவும். வாழை மரச்சாறு 1/2 லிட்டர் கொடுக்கவும், சிறியா நங்கை, பெரியா நங்கை, வெள்ளை சங்கு புஷ்ப வேர், ஆடு தின்னா பாளைவேர், வசம்பு இவைகளை சேர்த்து கொடுக்கவும். விஷம் ஏறாமல் இருக்க 30 மில்லி வேப்பெண்ணெய் கொடுக்க வேண்டும்.
32. சகல மூலத்திற்கும் நாயுருவி இலை, கரிவேப்பிலை, கருணைக் கிழங்கு மூன்றையும் சேர்த்து அரைத்து பசு வெண்ணெய் கலந்து இளகம் கிண்டி நெல்லிக்காய் அளவு காலை, இரவு சாப்பிட்டு வர வேண்டும்.
33. சிலந்தி, வண்டு கடித்தால் அவுரியை கசாயம் இட்டு காலை, மாலை மூன்று நாட்கள் குடிக்கவும்.
34. இலவங்க பத்திரி தூளை 1/2 டிஸ்பூன் அளவு எடுத்து 200 மில்லி காய்ச்சிய பாலுடன் சாப்பிட்டு வந்தால் இந்திரியம் ஊறும்.
35. மிளகாய்ச்செடி, இலவங்கப்பட்டை, மல்லி, வாழைச்சாறு இவற்றுடன் சர்க்கரை சேர்த்து கசாயம் இட்டு காலை, மாலை வேளைக்கு ஒரு கிளாஸ் குடித்து வர குடி வெறி மறக் கடிக்கும்.
36. ஆண்மைக்கு கசகசா, வால்மிளகு, வாதுமைப் பருப்பு, எள்ளுப் பிண்ணாக்கு இவற்றை நன்கு அரைத்து நெய், தேன் சேர்த்து தினம் இரவு வேளைக்கு ஒரு டிஸ்பூன் சாப்பிட்டு காய்ச்சிய பால் குடிக்கவும்.
37. முகத்தில் உள்ள கரும்புள்ளிக்கு, சந்தனம் பாசிப்பயிறு, ஜாதிக்காய், நாயுருவி இலை, திருநீற்று பச்சிலை, கஸ்தூரி மஞ்சள் இவற்றை அரைத்து முகத்தில் பூசி 2 மணி கழித்து முகத்தை கழுவி வர முகம் பாலீசாக காணப்படும்.
38. தலையில் முடி கொட்டுவதை தடுக்க நெல்லிக்காய் பவுடர், வெந்தயப் பொடி இவற்றை எலுமிச்சை சாற்றுடன் சேர்த்து தலையில் தேய்த்து குளித்து வர முடி கொட்டுவது நின்று விடும்.
39. கருப்புகட்டி, ஓமம் இரண்டையும் அரைத்து கட்டினால் காலில் உள்ள முள் வெளியே வரும்.

40. காயத்தையும், ஓமத்தையும் அரைத்து ஆறிய வென்னீரில் கலந்து குடித்தால் வயிற்றுப் பொருமல் குணமாகும்.
41. காயம் ஒரு பங்கு கருப்பு கட்டி இரு பங்கு சேர்த்து சாப்பிட விலக்க வலி போகும்.
42. மூட்டு வலிக்கு மஞ்சள், வெந்தயம் இவற்றை அரைத்து இஞ்சிச் சாற்றில் காய்ச்சி தேய்க்க வலிபோகும்.
43. கால் ஆணிக்கு, பூவரசன் பழுப்பு இலையை அரைத்து கட்டிவர கால் ஆணி போகும்.
44. விந்து முந்திப்போவதை சப்போட்டா மரப்பட்டையை பொடி செய்து பாலுடன் சாப்பிடவும்.
உங்களுக்குத் தேவையான மருத்துவ விளக்கங்களை போன் மூலம் கேட்டு பெற்றுக் கொள்ளலாம். செலவில்லா சித்த மருத்துவ புத்தகத்தை ரூ.150/- மணிஆடர் செய்து பெற்று கொள்ளலாம்.
மரு.ஓ.ட.பால்ராஜ்,
சித்தவைத்திய சாலை, சிந்தாமணி, மேலகரம், 627818, தென்காசி வட்டம், திருநெல்வேலி மாவட்டம்.

Write on வியாழக்கிழமை, 27 செப்டம்பர் 2018

கேரளா
கேரளா நம்மை விட இயற்கையைப் பாதுகாத்து வரும் மாநிலம். அங்கேயே இப்படிப்பட்ட பேரிடர் எனில் நம்முடைய நிலை கவலைக்கிடமே. இப்பேரிடரை ‘மானுடரால் உருவாக்கப்பட்ட இயற்கை பேரிடர்’ என்பதே பொருந்தும். மனிதருடைய தவறுகளால் காட்டுயிர்களும் வளர்ப்பு விலங்களும் தம் உயிரை இழந்துள்ளன.
மலைகள், காடுகள், ஆறுகள், ஓடைகள், காயல்கள் ஆகியவற்றால் கொடையளிக்கப்பட்ட மாநிலம் கேரளா. சோலைக்காடுகள் ஆறுகளின் தொட்டில். அவை மழைநீரை ஈர்த்து வைத்து கொஞ்ச கொஞ்சமாகக் கசியவிடும் தன்மை கொண்டவை. இதனால் வெள்ளம் கட்டுப்படும்.
ஆனால் ஓரினப்பயிர் தோட்டங்கள் தொட்டில் கயிற்றை அறுத்துவிட்டன. மண் அரிமானம் மழைநீரை துரிதமாக வெளியேற்றுகின்றன. காடுகளை விடத் தேயிலைத் தோட்டங்கள் வெளியேற்றும் நீரின் அளவு 45 மடங்கு அதிகம் என்கிறது கென்யாவில் நிகழ்த்தப்பட்ட ஓர் ஆய்வு. விளைவு, பெய்யும் மழை 48 மணி நேரத்தில் மொத்தமுள்ள 44 ஆறுகளின் வழியாக விரைவாகக் கடலில் கலந்துவிடுகிறது.
தோட்டப்பயிர் ஒருபோதும் காடு ஆகாது. மேலும் சோலைக்காடுகள் இருந்த இடங்களில் முளைத்திருக்கும் யூகலிப்டஸ் மரங்கள் தண்ணீரை தேக்கி வைக்காது. கிரானைட், லேட்டரைட் என்னும் செங்களிப்பாறை மற்றும் ஜல்லி தொழிலுக்கு நிலங்கள் குத்தகைக்கு விடப்பட்டுள்ளன. கேரளாவிலும் சட்டவிரோத மணற்கொள்ளைகள் நிகழ்கின்றன இவை நீர்வரத்தைத் தடுத்துத் திசை மாற்றிவிடும். இவ்வளவும் நடந்து பிறகு பெருமழையில் என்ன நிகழ்ந்திருக்கும் என்பதை ஊகிக்கலாம்.
கேரளாவில் 217 பெரிய சதுப்பு நிலங்கள் இருக்கின்றன. இவை மாநிலத்தின் மொத்த பரப்பளவில் ஐந்திலொரு பங்காகும். கேரளாவின் வெள்ளப்பெருக்கை நெடுங்காலம் தாங்கிவந்த இவை இன்று ஆக்கிரமிப்புகளால் சுருங்கிவிட்டன. தவிர ஏரிகளில் கொட்டப்பட்டுள்ள டன் கணக்கான குப்பைகள் நீர் உறிஞ்சும் தன்மையைக் குறைத்துள்ளன.
அண்மைக் காலமாகவே மழையளவில் பெரும் மாற்றம் இல்லையெனினும் மழைநாட்கள் குறைந்துவிட்டன. பல நாட்கள் பெய்ய வேண்டிய மழை ஓரிரு நாட்களிலேயே நீரிடியைப் போல் கொட்டித் தீர்த்துவிடுகின்றன. அதிகமாக மழை பெய்யும்போது அந்தத் தண்ணீரைத் தாங்கிக்கொள்ளும் வலிமைகொண்ட நெல் வயல்களை அழித்து அங்கெல்லாம் நகரங்களைக் கட்டி அமைத்ததுதான் கேரளத்தின் இடைநிலங்களில் வெள்ளப்பெருக்குக் காரணமாகியது.
மழை நீரை தாங்கும் சூழலியல் அமைப்பைக் கொண்ட நிலப் பகுதிகளின் மேல் மனிதன் ஏற்படுத்தும் அதீதமான அழுத்தங்கள், ஆக்ரமிப்புகளும் பேரழிவுகளுக்கு வழிவகுக்கின்றன.
வளர்ச்சியின் பெயரால் இனி அழிப்பதற்கு கேரளத்தில் வனங்களும் ஆறுகளும் நெல்வயல்களும் மீதமில்லை என்பதை ஆட்சியாளர்கள் இன்றுவரை புரிந்துகொள்ளவில்லை.
எனவே, இந்தப் பேரழிவு மனிதர்கள் உருவாக்கியது என்பதில் சந்தேகமேயில்லை! வளர்ச்சி வளர்ச்சி என்று அறைகூவிக்கொண்டு இப்பூமியிலிருந்து மனித வாழ்வைத் துடைத்தழிக்கும் திட்டத்துக்குக் கட்சி வேறுபாடுகள் எதுவுமில்லை! ஒவ்வொரு பேரழிவும் கற்றுக்கொள்வதற்கும் திருத்தியமைப்பதற்குமான பல அனுபவப் பாடங்களை வழங்குகிறது. ஆனால், ஆட்சியாளர்கள் எந்தவொரு பாடத்தையும் கற்றுக்கொள்வதில்லை.